Χωρίς ανταπόκριση παραμένει η πρωτοβουλία που ανέλαβε το Ιράν για την ανάληψη διαμεσολαβητικού ρόλου στη διαμάχη μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των ανταρτών Χούθι της Υεμένης.
Παρά την πρόταση που κατέθεσε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αράγκτσι, καμία από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές δεν έχει αποδεχθεί την προσφορά της Τεχεράνης, ενώ οι πιθανότητες επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων φαντάζουν επί του παρόντος ελάχιστες.
Από την πλευρά τους, οι Χούθι διαμηνύουν ότι οι επιθέσεις κατά σαουδαραβικών στόχων θα συνεχιστούν, απαιτώντας τον πλήρη τερματισμό του οικονομικού και ναυτικού αποκλεισμού της Υεμένης, την παραχώρηση ελέγχου στα λιμάνια και τον εναέριο χώρο, καθώς και αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αναλυτές εκτιμούν ότι το Ριάντ αδυνατεί να αποδεχθεί τέτοιου είδους όρους, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα επιβράβευε στρατιωτικά και πολιτικά την οργάνωση χωρίς να προσφέρει ουσιαστικές εγγυήσεις για μια βιώσιμη ειρήνη. Την ίδια στιγμή, οι συγκρούσεις στα μέτωπα της Ταΐζ και της Μαρίμπ εντείνονται, επιβαρύνοντας περαιτέρω το κλίμα.
Η άρνηση της Σαουδικής Αραβίας να αποδεχθεί την ιρανική διαμεσολάβηση συνδέεται στενά με τους ευρύτερους γεωπολιτικούς της σχεδιασμούς. Το Ριάντ επιδιώκει να προβάλει αποτρεπτική ισχύ απέναντι στα δίκτυα επιρροής της Τεχεράνης, ενώ παράλληλα διαμορφώνει νέες αμυντικές συμμαχίες, όπως το Σύμφωνο της Μέκκας με την Τουρκία και το Πακιστάν. Επιπλέον, το σαουδαραβικό βασίλειο διατηρεί ήδη διαύλους επικοινωνίας με τους Χούθι μέσω του Ομάν και επιθυμεί να αποφύγει τη νομιμοποίηση του Ιράν ως τελικού εγγυητή της συμπεριφοράς της οργάνωσης. Παρά ταύτα, η Αθήνα και το Ριάντ διατηρούν απευθείας διπλωματικές επαφές με την Τεχεράνη για άλλα περιφερειακά ζητήματα.
Για το Ιράν, η διαμεσολάβηση θα αποτελούσε ευκαιρία να διαμορφώσει τους όρους μιας εκεχειρίας που θα εξυπηρετούσε τα στρατηγικά του συμφέροντα, διατηρώντας παράλληλα την επιρροή των Χούθι ως μέσο πίεσης στην περιοχή. Ωστόσο, η Τεχεράνη καλείται να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί: επιδιώκει να αξιοποιήσει τη δυναμική των Χούθι, αλλά ταυτόχρονα θέλει να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση που θα μπορούσε να εμπλέξει νέους παίκτες, όπως η Τουρκία, και να τορπιλίσει οριστικά τις σχέσεις της με τα κράτη του Κόλπου.