Ο πόλεμος που ξεκίνησε με την προσδοκία μιας ταχείας και αποφασιστικής επικράτησης των ΗΠΑ και του Ισραήλ έναντι του Ιράν, εξελίσσεται πλέον σε μια παρατεταμένη σύγκρουση χωρίς ορατή στρατηγική εξόδου.
Παρά την αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, η Τεχεράνη αποδείχθηκε πολύ πιο ανθεκτική από όσο προέβλεπαν οι αρχικοί υπολογισμοί των Τραμπ και Νετανιάχου, μετατρέποντας την αναμέτρηση σε έναν πόλεμο φθοράς που αποσταθεροποιεί ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Η Στρατηγική της «Μωσαϊκής Άμυνας» και η Εθνική Συσπείρωση
Το Ιράν δεν στηρίχθηκε μόνο στην παραδοσιακή στρατιωτική ισχύ, αλλά σε έναν μηχανισμό επιβίωσης που σφυρηλατήθηκε μέσα από δεκαετίες διεθνούς πίεσης. Η χρήση ασύμμετρου πολέμου —με αποκεντρωμένες διοικήσεις, επιθέσεις ακριβείας σε βάσεις του Κόλπου και την απειλή του παγκόσμιου ενεργειακού εφοδιασμού μέσω των Στενών του Ορμούζ— επέτρεψε στην Τεχεράνη να απορροφήσει τα πλήγματα.
Ταυτόχρονα, η εξωτερική επέμβαση προκάλεσε το φαινόμενο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία», ενισχύοντας τη νομιμοποίηση του καθεστώτος ακόμη και ανάμεσα σε επικριτές του, οι οποίοι ιεραρχούν την εθνική κυριαρχία πάνω από τις εσωτερικές διαφωνίες.
Το Χάσμα Στόχων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ
Ένα από τα κύρια εμπόδια για τον τερματισμό της σύρραξης είναι η απόκλιση των επιδιώξεων ανάμεσα στους δύο συμμάχους. Ενώ η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να αναζητά μια περιορισμένη συμφωνία που θα αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα και τη σταθερότητα των εμπορικών δρόμων, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου παραμένει προσηλωμένος στον πολύ πιο φιλόδοξο —και επικίνδυνο— στόχο της ολικής αποδόμησης του ιρανικού καθεστώτος.
Αυτή η δυσαρμονία καθιστά αδύνατη τη χάραξη μιας ενιαίας στρατηγικής για την επόμενη μέρα.
Η Διπλωματία ως Μοναδική Διέξοδος;
Καθώς το κόστος του πολέμου ανεβαίνει, με τις τιμές του πετρελαίου να πλήττουν την παγκόσμια οικονομία και την εγχώρια πολιτική πίεση στις ΗΠΑ να αυξάνεται ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, η στρατιωτική νίκη μοιάζει πλέον ανέφικτη.
Το Ιράν απέδειξε ότι διαθέτει τη βούληση να αντέξει, αναγκάζοντας τους αντιπάλους του να συνειδητοποιήσουν ότι η διπλωματία δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά η μοναδική βιώσιμη λύση. Η πρόκληση πλέον για τον Τραμπ είναι να επαναπροσδιορίσει την προσέγγισή του και να ευθυγραμμίσει τον Ισραηλινό σύμμαχό του με την ανάγκη για έναν συμβιβασμό.