Η άλλοτε εκκωφαντική ρητορική των Χούθι περί «κόκκινης θάλασσας» από το αίμα των εχθρών του Ιράν έχει δώσει τη θέση της σε μια απροσδόκητη αδράνεια τον Μάρτιο του 2026. Παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν το κίνημα είχε εξαπολύσει εκατοντάδες επιθέσεις με πυραύλους και drones κατά εμπορικών πλοίων και του Ισραήλ, η τωρινή τους στάση απέναντι στην κλιμάκωση της σύγκρουσης των ΗΠΑ με την Τεχεράνη χαρακτηρίζεται από έναν ιδιότυπο πραγματισμό.
Η μεταστροφή αυτή φαίνεται να πηγάζει πρωτίστως από τον φόβο της ολοκληρωτικής εξόντωσης, καθώς η σύγχρονη πολεμική τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη επιτρέπουν στις ΗΠΑ και το Ισραήλ να εντοπίζουν και να καταστρέφουν τους εκτοξευτήρες σε ελάχιστα λεπτά μετά από κάθε πυροδότηση.
Με την ηγεσία τους ήδη αποδεκατισμένη από προηγούμενα πλήγματα ακριβείας, οι εναπομείναντες αξιωματούχοι στη Σαναά δείχνουν να προτεραιοποιούν την επιβίωση του καθεστώτος τους έναντι της τυφλής αφοσίωσης στον «Άξονα της Αντίστασης».
Παράλληλα, οι στρατιωτικές δυνατότητες των Χούθι έχουν υποστεί βαρύτατο πλήγμα μετά από συστηματικούς βομβαρδισμούς υπόγειων αποθηκών από αμερικανικά στελθ αεροσκάφη B-2 Spirit και τον αποτελεσματικό ναυτικό αποκλεισμό που διέκοψε τη ροή κρίσιμων εξαρτημάτων από το Ιράν. Η απώλεια κορυφαίων τεχνικών και διοικητών έχει καταστήσει την εγχώρια παραγωγή όπλων εξαιρετικά δυσχερή, ενώ το οπλοστάσιό τους δεν συγκρίνεται σε μέγεθος με το ιρανικό.
Σημαντικό ρόλο παίζει και η διπλωματική διάσταση, καθώς η εκεχειρία του Μαΐου 2025 με τη μεσολάβηση του Ομάν έχει αναβαθμίσει τους Χούθι σε επίσημο συνομιλητή της Ουάσινγκτον.
Η ηγεσία του κινήματος φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλέον τον έλεγχο των στενών Μπαμπ ελ-Μαντέμπ όχι ως όπλο οικονομικού στραγγαλισμού, αλλά ως ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί για τη μελλοντική πολιτική τους νομιμοποίηση σε μια ομοσπονδιακή Υεμένη, επιδιώκοντας ένα «deal» με τη διοίκηση Τραμπ που θα τους εξασφαλίσει μόνιμη παρουσία στην εξουσία.