Η πρόσφατη ανακοίνωση της συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Βενεζουέλας για την εκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της νοτιοαμερικανικής χώρας εγείρει σοβαρά ερωτήματα, κινούμενη μεταξύ της προεδρικής ρητορικής περί του «μεγαλύτερου deal στην Ιστορία» και των έντονων αμφιβολιών για τη βιωσιμότητά της.
Σύμφωνα με αποκαλύψεις της Wall Street Journal, η αμερικανική κυβέρνηση συμφώνησε στην εξαγορά μεριδίου 35% της εταιρείας North American Blue Energy Partners (NABEP) μέσω του Πενταγώνου, αποκτώντας πρόσβαση στο 20% των κοιτασμάτων της Βενεζουέλας.
Η εξέλιξη αυτή χαρακτηρίζεται πρωτοφανής από αναλυτές, καθώς οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν κρατική πετρελαϊκή εταιρεία ούτε την επιχειρησιακή τεχνογνωσία για απευθείας διαχείριση γεωτρήσεων. Παράλληλα, ο όρος του Ντόναλντ Τραμπ για αγορά του πετρελαίου σε τιμή κόστους ευνοεί μεν τους καταναλωτές, αλλά αφαιρεί το οικονομικό κίνητρο από ιδιώτες επενδυτές.
Επιπλέον, η εξόρυξη του υπερ-βαρέος πετρελαίου στη Ζώνη του Ορινόκο απαιτεί τεχνολογία υψηλού κόστους, με τους ειδικούς του κλάδου να εκτιμούν ότι θα χρειαστούν χρόνια για να αυξηθεί ουσιαστικά η παραγωγή από τα σημερινά 1,1 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Πολιτικές αντιδράσεις και θεσμική αβεβαιότητα
Η συμφωνία προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Βενεζουέλας από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα:
Η Δημοκρατική αντιπολίτευση καταγγέλλει την εκχώρηση εθνικών πόρων από μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση, φοβούμενη παράλληλα τη μείωση της αμερικανικής πίεσης για διεξαγωγή εκλογών.
Οι αριστεροί σύμμαχοι της κυβέρνησης Ροντρίγκεζ αποτιμούν τη συμφωνία ως υποχώρηση στον «βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό».
Την ίδια στιγμή, αμερικανικά δημοσιεύματα στηλιτεύουν την εμπλοκή αμφιλεγόμενων επιχειρηματιών με διασυνδέσεις στο κυβερνών κόμμα του Καράκας.
Αναλυτές παρομοιάζουν το εγχείρημα με σκηνή από τον «Νονό 2», κάνοντας λόγο για ένα επικίνδυνο παράδειγμα κρατικού παρεμβατισμού εκτός αμερικανικών συνόρων, με άγνωστες μακροπρόθεσμες συνέπειες.