Εντονες διεθνείς συζητήσεις έχει πυροδοτήσει η επιλογή των ΗΠΑ και του Ισραήλ να στοχεύσουν κορυφαία στελέχη του ιρανικού καθεστώτος, με στόχο την αποδυνάμωσή του. Αν και αρχικά εκτιμήθηκε ότι η εξόντωση ηγετικών μορφών θα μπορούσε να επιταχύνει την κατάρρευση της Τεχεράνης, αναλυτές εμφανίζονται πλέον επιφυλακτικοί ως προς την αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης στρατηγικής.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η λεγόμενη «στρατηγική αποκεφαλισμού» ενδέχεται να έχει αντίθετα αποτελέσματα, όχι μόνο αποτυγχάνοντας να αποδυναμώσει το καθεστώς, αλλά ενισχύοντας την εσωτερική του συνοχή και τροφοδοτώντας περαιτέρω αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή.
Ανάλυση του Guardian επισημαίνει ότι, παρά τις επιτυχίες σε στοχευμένες επιχειρήσεις κατά Ιρανών αξιωματούχων, το πολιτικό και θεσμικό σύστημα του Ιράν αποδεικνύεται ανθεκτικό. Όπως υπογραμμίζεται, οι κρατικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να λειτουργούν, ακόμη και μετά την απώλεια κρίσιμων προσώπων.
Ενδεικτικά, παρά την εξόντωση ηγετικών μορφών όπως ο ανώτατος ηγέτης Άλι Χαμενεΐ και ο Άλι Λαριτζανί, το καθεστώς δεν έχει παρουσιάσει σημάδια κατάρρευσης. Αντίθετα, νέοι αξιωματούχοι φαίνεται να διατηρούν τη συνέχεια της διακυβέρνησης.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι οι επιθέσεις ενδέχεται να ενισχύουν τη συσπείρωση στο εσωτερικό του Ιράν και να δημιουργούν έναν κύκλο αντεκδίκησης. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρόσφατη αναφορά για τον θάνατο του υπουργού Πληροφοριών Εσμαήλ Κατίμπ.
Η ειδικός για το Ιράν Σανάμ Βακίλ, από το Chatham House, εκτιμά ότι η συγκεκριμένη στρατηγική μπορεί απλώς να δίνει «χρόνο» στο καθεστώς, επιτρέποντας στον κρατικό μηχανισμό να ανασυνταχθεί και ενδεχομένως να ενισχυθεί.
Όπως τονίζεται, αντί για αποσταθεροποίηση, ενδέχεται να αναδειχθούν πιο σκληροπυρηνικά στελέχη, μειώνοντας τα περιθώρια συμβιβασμού και ενισχύοντας τη γραμμή αντίστασης εντός της ιρανικής ηγεσίας.