Από την έναρξη της δεύτερης θητείας του, ο Ντόναλντ Τραμπ ακολουθεί μια αντιφατική τακτική στο Ουκρανικό ζήτημα. Ενώ αρχικά χαρακτήριζε τη Ρωσία «χάρτινη τίγρη», στη συνέχεια παρουσίασε ένα ειρηνευτικό σχέδιο 28 σημείων που θεωρήθηκε ευνοϊκό για το Κρεμλίνο, πιέζοντας το Κίεβο για μια γρήγορη —και ενδεχομένως ετεροβαρή— συμφωνία. Αυτή η προσέγγιση έχει προκαλέσει έντονες ανησυχίες για την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ουκρανίας.
Το Κογκρέσο παίρνει τα ηνία
Ωστόσο, η επιβίωση της Ουκρανίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις διαθέσεις του Προέδρου. Το αμερικανικό Κογκρέσο διαθέτει τα νομοθετικά εργαλεία για να επιβάλει τη δική του εξωτερική πολιτική, αντλώντας έμπνευση από ιστορικά προηγούμενα:
Το Μοντέλο της Ταϊβάν (1979): Όταν ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις επίσημες σχέσεις με την Ταϊπέι, το Κογκρέσο παρενέβη με τον «Νόμο για τις Σχέσεις με την Ταϊβάν», διασφαλίζοντας τη συνέχιση της αμυντικής βοήθειας και δεσμεύοντας τις ΗΠΑ στη διατήρηση της ασφάλειας του νησιού.
Η Βοσνία (1995): Η νομοθετική πίεση για την άρση του εμπάργκο όπλων ανάγκασε τον Μπιλ Κλίντον να σκληρύνει τη στάση του και να ηγηθεί των νατοϊκών βομβαρδισμών που οδήγησαν στην ειρήνη.
Ο «Νόμος για τις Σχέσεις με την Ουκρανία»
Σύμφωνα με αναλυτές του Foreign Affairs, η λύση βρίσκεται στην προώθηση ενός διακομματικού «Ukraine Relations Act». Ένας τέτοιος νόμος θα μπορούσε να:
Απαγορεύσει την αναγνώριση εδαφικών παραχωρήσεων: Χρησιμοποιώντας την εξουσία του επί των κυρώσεων και του εμπορίου, το Κογκρέσο μπορεί να καταστήσει αδύνατη τη νομιμοποίηση της ρωσικής κατοχής, ακόμη και αν ο Τραμπ την αποδεχόταν.
Θεσπίσει αυτόματες εγγυήσεις ασφαλείας: Ο νόμος θα όριζε ότι οποιαδήποτε μελλοντική ρωσική επιθετικότητα θα ενεργοποιούσε αυτόματα τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ.
Αναβαθμίσει το Κίεβο: Καθορίζοντας την Ουκρανία ως «κύριο σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ», διασφαλίζοντας πρόσβαση σε πληροφορίες και κοινές ασκήσεις.
Το μήνυμα προς τη Μόσχα και τον Λευκό Οίκο
Η προώθηση μιας τέτοιας νομοθεσίας, ακόμη και αν δεν υπερψηφιστεί άμεσα, λειτουργεί ως μοχλός πίεσης. Δείχνει στον Βλαντιμίρ Πούτιν ότι η στήριξη των ΗΠΑ δεν είναι προσωρινή και στον Ντόναλντ Τραμπ ότι δεν μπορεί να ενεργεί μονομερώς.
Με τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου να πλησιάζουν και τη συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών (67%) να θεωρεί απαράδεκτη την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών, το Κογκρέσο έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να «μοιράσει ξανά την τράπουλα» υπέρ του Κιέβου, διασφαλίζοντας ότι η Ουκρανία δεν θα αφεθεί στο έλεος της Ρωσίας.