Ρώσοι αξιωματούχοι είχαν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο απόσυρσης της στήριξης του Κρεμλίνου προς τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, στο πλαίσιο μιας άτυπης ανταλλαγής με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που θα εξασφάλιζε στη Μόσχα μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στην Ουκρανία. Την αποκάλυψη έκανε η Φιόνα Χιλ, πρώην σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, επαναφέροντας στο προσκήνιο δηλώσεις της που είχαν γίνει πριν από επτά χρόνια.
Όπως είχε καταθέσει σε ακρόαση στο Κογκρέσο το 2019, η Ρωσία προωθούσε επανειλημμένα την ιδέα μιας ασυνήθιστης «συμφωνίας ανταλλαγής» μεταξύ Βενεζουέλας και Ουκρανίας. Οι δηλώσεις αυτές επανήλθαν στη δημόσια συζήτηση τις τελευταίες ημέρες, στον απόηχο των εξελίξεων στη Βενεζουέλα, και αναπαράχθηκαν ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σύμφωνα με τη Χιλ, η σχετική επιχειρηματολογία διακινούνταν και μέσω ρωσικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία επικαλούνταν το δόγμα Μονρόε – το ίδιο στο οποίο είχε αναφερθεί και ο Τραμπ για να αιτιολογήσει ενδεχόμενη αμερικανική παρέμβαση στη Βενεζουέλα.
Παρότι δεν υπήρξε ποτέ επίσημη πρόταση, ο τότε Ρώσος πρέσβης στην Ουάσιγκτον, Ανατόλι Αντόνοφ, φέρεται να υπαινίχθηκε κατ’ επανάληψη ότι η Μόσχα θα μπορούσε να ανεχθεί αμερικανικές κινήσεις στη Βενεζουέλα, υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα έδειχναν ανάλογη ανοχή στις ρωσικές επιδιώξεις στην Ευρώπη. Όπως δήλωσε η Χιλ στο Associated Press, επρόκειτο περισσότερο για «υπονοούμενα και κλείσιμο του ματιού», χωρίς όμως να υπάρξει πραγματικό ενδιαφέρον από την αμερικανική πλευρά εκείνη την περίοδο.
Παρά την απουσία οποιασδήποτε συμφωνίας, τον Απρίλιο του 2019 ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε τη Χιλ στη Μόσχα, με αποστολή να καταστήσει σαφές ότι για την Ουάσιγκτον «η Ουκρανία και η Βενεζουέλα δεν συνδέονται μεταξύ τους».
Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τη Χιλ, ο Λευκός Οίκος βρισκόταν σε συντονισμό με συμμάχους για την αναγνώριση του ηγέτη της αντιπολίτευσης, Χουάν Γκουαϊδό, ως προσωρινού προέδρου της Βενεζουέλας. Επτά χρόνια αργότερα, το διεθνές σκηνικό έχει μεταβληθεί δραστικά.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο AP, η Φιόνα Χιλ εκτίμησε ότι το Κρεμλίνο θα έβλεπε θετικά ένα διεθνές σύστημα όπου μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Κίνα, διαμορφώνουν σαφείς σφαίρες επιρροής, καθώς, όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, σε ένα τέτοιο πλαίσιο «η ισχύς λειτουργεί ως παράγοντας νομιμοποίησης».