Σε μια κίνηση που συνδέει άμεσα τις οικονομικές κυρώσεις με τη διεθνή διπλωματία, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να «παγώσει» προσωρινά τη διαδικασία εκποίησης των διεθνών περιουσιακών στοιχείων του ρωσικού κολοσσού Lukoil.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters, το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) παρατείνει την προθεσμία για την ολοκλήρωση της πώλησης από τις 28 Φεβρουαρίου για την 1η Απριλίου 2026.
Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποκτήσει ένα ισχυρό διαπραγραγματευτικό πλεονέκτημα ενόψει του νέου γύρου ειρηνευτικών συνομιλιών για την Ουκρανία, που έχει προγραμματιστεί για τον Μάρτιο. Στόχος του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ είναι να στερήσει από τη Ρωσία κρίσιμους πόρους, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα την τύχη των ρωσικών ενεργειακών κολοσσών (Lukoil και Rosneft) ως μοχλό πίεσης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Το χαρτοφυλάκιο των 22 δισ. δολαρίων και οι όροι «φωτιά»
Η Lukoil, η δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία της Ρωσίας, υποχρεούται λόγω των κυρώσεων να πουλήσει ένα τεράστιο διεθνές δίκτυο που εκτείνεται από το Ιράκ έως τη Φινλανδία, η αξία του οποίου εκτιμάται στα 22 δισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, οι όροι που επιβάλλουν οι ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα αυστηροί:
- Η Lukoil δεν θα λάβει καμία προκαταβολή.
- Το σύνολο των εσόδων θα κατατεθεί σε δεσμευμένο λογαριασμό (escrow account) υπό αμερικανική δικαιοδοσία.
Μνηστήρες και γεωπολιτικές εμπλοκές
Το ενδιαφέρον για τα «ασημικά» της Lukoil είναι παγκόσμιο, με κορυφαίους παίκτες να βρίσκονται σε συνομιλίες:
- Αμερικανικοί κολοσσοί: ExxonMobil, Chevron και Quantum Capital Group.
- Επενδυτικά σχήματα: Carlyle Group, ο δισεκατομμυριούχος Τοντ Μπόελι και η σαουδαραβική Midad Energy.
Η διαδικασία περιπλέκεται περαιτέρω από καταγγελίες του Ουκρανού Προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σύμφωνα με τις οποίες η Μόσχα έχει προτείνει μια ευρύτερη οικονομική συμφωνία ύψους 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων στην κυβέρνηση Τραμπ, η οποία περιλαμβάνει και τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil. Η ενεργός εμπλοκή του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, υπογραμμίζει τη σημασία που δίνει ο Λευκός Οίκος στην υπόθεση, μετατρέποντας μια εμπορική συμφωνία σε κεντρικό πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.