Σε έναν πρώτο απολογισμό του λεγόμενου «Τρίτου Πολέμου του Κόλπου», μετά την ανακοίνωση της 15ήμερης κατάπαυσης του πυρός, ο Juan Cole, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, εκτιμά ότι το Ιράν εξέρχεται της σύγκρουσης με το πλεονέκτημα, όχι με συντριπτική επικράτηση, αλλά αποδεικνύοντας αντοχή και επιχειρησιακή ανθεκτικότητα.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η ισραηλινο-αμερικανική προσπάθεια αποσταθεροποίησης της ιρανικής ηγεσίας απέτυχε, παρά τις απώλειες κορυφαίων στελεχών. Η διαδοχή στην κορυφή της εξουσίας διασφαλίστηκε άμεσα, ενώ η πολιτική ισορροπία μετατοπίστηκε υπέρ πιο σκληροπυρηνικών κύκλων. Κατά τον ίδιο, οι ενέργειες των Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου συνέβαλαν, άθελά τους, σε αυτή τη μετατόπιση.
Ο Cole επισημαίνει ότι, αν και το Ιράν εισήλθε στον πόλεμο διεθνώς απομονωμένο, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένες Πολιτείες και του Ισραήλ προκάλεσαν αντιδράσεις που ενίσχυσαν τη διεθνή συμπάθεια προς την Τεχεράνη, ενώ το Ισραήλ βρέθηκε περισσότερο απομονωμένο διπλωματικά.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, το Ιράν φέρεται να προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή, αξιοποιώντας, μεταξύ άλλων, μη επανδρωμένα αεροσκάφη χαμηλού κόστους για να πλήξει κρίσιμες υποδομές. Παράλληλα, αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, εκθέτοντας βάσεις και προσωπικό σε αυξημένους κινδύνους.
Όσον αφορά το Ισραήλ, η έκταση των ζημιών παραμένει ασαφής λόγω στρατιωτικής λογοκρισίας, ωστόσο επισημαίνεται ότι κρίσιμες υποδομές επλήγησαν και ότι τα αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων μειώθηκαν σημαντικά. Κατά τον Cole, η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να συνέβαλε στην αποδοχή της προσωρινής εκεχειρίας.
Στο οικονομικό πεδίο, ο αναλυτής υπογραμμίζει ότι, παρά τις καταστροφές, το Ιράν ενδέχεται να ενισχύσει τα έσοδά του μέσω του πετρελαίου και του ελέγχου της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ, επηρεάζοντας τις παγκόσμιες ενεργειακές ισορροπίες.
Παρά τις βαριές ανθρώπινες και υλικές απώλειες, η ιρανική κρατική δομή δεν κατέρρευσε, ενώ οι στρατιωτικές της δυνατότητες παραμένουν σημαντικές. Ο Cole καταλήγει ότι, αν και το κόστος ήταν υψηλό και η νίκη «πύρρεια», το Ιράν πέτυχε να διατηρήσει τη συνοχή και την αποτρεπτική του ισχύ, γεγονός που του προσδίδει στρατηγικό πλεονέκτημα στη μεταπολεμική περίοδο.