Σε μια περίοδο όπου πολλοί στην Ευρώπη σπεύδουν να αποστασιοποιηθούν από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή με τη φράση «αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος», μια πιο ψύχραιμη στρατηγική ανάλυση υποδηλώνει ότι αυτή η στάση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Στην πραγματικότητα, η απειλή του ισλαμικού δικτύου και η αποσταθεροποίηση που προκαλεί η Τεχεράνη επηρεάζουν την Ευρώπη πολύ πιο άμεσα και έντονα από ό,τι τις ΗΠΑ, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας και της διείσδυσης εξτρεμιστικών πυρήνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Η εμμονή ορισμένων κύκλων να εναντιώνονται σε κάθε αμερικανική πρωτοβουλία, συχνά από καθαρή αντιπάθεια προς το πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ, παραγνωρίζει το εθνικό και ευρωπαϊκό συμφέρον.
Η άρνηση αλληλεγγύης προς την Ουάσιγκτον κρύβει έναν σοβαρό στρατηγικό κίνδυνο: αν η Ευρώπη θεωρεί ότι το Ιράν δεν την αφορά, τότε δίνει το δικαίωμα στις ΗΠΑ να ισχυριστούν ότι η Ουκρανία δεν αφορά την Αμερική. Μια πιθανή αμερικανική απόσυρση από τα ευρωπαϊκά μέτωπα θα άφηνε την ήπειρο μόνη και ανίσχυρη να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τον ιρανικό ισλαμισμό και τη ρωσική επιθετικότητα.
Η ιστορία των τελευταίων 80 ετών έχει αποδείξει ότι η διατλαντική κοινότητα επιβιώνει μόνο όταν το «εμείς» υπερισχύει του «εγώ», ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η εκάστοτε αμερικανική κυβέρνηση.
Το καθεστώς των Μουλάδων ως υπαρξιακή απειλή
Η κριτική προς τις ΗΠΑ συχνά αγνοεί τη φύση του αντιπάλου. Το καθεστώς της Τεχεράνης δεν στοχεύει μόνο το Ισραήλ, αλλά την ίδια την ανοιχτή, φιλελεύθερη δημοκρατία που θεωρεί «παρακμιακή». Για δεκαετίες, οι Φρουροί της Επανάστασης:
Εξάγουν τρομοκρατία μέσω δικτύων όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι.
Καταπιέζουν βίαια τον ίδιο τους τον λαό, εκτελώντας χιλιάδες αντιφρονούντες, γυναίκες και μειονότητες.
Επιδιώκουν συστηματικά την απόκτηση πυρηνικών όπλων, αγνοώντας κάθε διεθνή συμφωνία ή έκκληση για ειρήνη.
Η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η οποία κατάφερε να αποδυναμώσει τις υποδομές του Ιράν και να κερδίσει πολύτιμο χρόνο, εξυπηρετεί άμεσα τα ευρωπαϊκά συμφέροντα ασφαλείας. Αντί για δημόσιες παραδόσεις μαθημάτων ηθικής και διπλωματικά «πισώπλατα μαχαιρώματα», η Ευρώπη οφείλει να στηρίξει τον σύμμαχό της.
Σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, η εσωτερική κατανάλωση και η αναζήτηση εύκολου χειροκροτήματος στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών μπορεί να οδηγήσει σε έναν πολύ βαρύ λογαριασμό στο μέλλον, τον οποίο η Ευρώπη δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει μόνη της.
Με πληροφορίες από politico