Το Ισραήλ δεν φαίνεται να διέθετε ένα ρεαλιστικό σχέδιο για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν όταν εξαπέλυσε την επίθεσή του, σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian που επικαλείται Ισραηλινούς αξιωματούχους ασφαλείας. Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, οι προσδοκίες ότι οι αεροπορικές επιδρομές θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν λαϊκή εξέγερση στο εσωτερικό της χώρας βασίζονταν περισσότερο σε «ευσεβείς πόθους» παρά σε αξιόπιστες πληροφορίες.
Το Ιράν έχει αντέξει σχεδόν δύο εβδομάδες εντατικών βομβαρδισμών, καθώς και τη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει δημόσια το ενδεχόμενο τερματισμού ενός πολέμου που γίνεται ολοένα πιο δαπανηρός.
Καθοριστικό ζήτημα για την τελική αποτίμηση της σύγκρουσης θεωρείται η τύχη των περίπου 440,9 κιλών εμπλουτισμένου ουρανίου που φέρεται να έχουν θαφτεί κάτω από βουνό, μετά από αμερικανικά πλήγματα τον περασμένο Ιούνιο. Σύμφωνα με νυν και πρώην αξιωματούχους της ισραηλινής άμυνας και των υπηρεσιών πληροφοριών, η ποσότητα αυτή θα μπορούσε να επαρκεί για την κατασκευή περισσότερων από δέκα πυρηνικών κεφαλών, γεγονός που θα επέτρεπε στην Τεχεράνη να επιταχύνει την ανάπτυξη πυρηνικού όπλου εφόσον το υλικό παραμείνει στη χώρα.
«Τα 440 κιλά ουρανίου αποτελούν ένα από τα βασικά τεστ για το πώς θα κριθεί αυτός ο πόλεμος», δήλωσε πρώην ανώτερος αξιωματούχος της ισραηλινής άμυνας. Όπως σημείωσε, είτε το υλικό θα πρέπει να απομακρυνθεί από το Ιράν είτε να υπάρξει ένα καθεστώς που θα εγγυάται ότι θα παραμείνει υπό αυστηρό έλεγχο.
Στο εσωτερικό του Ιράν, οι σκληροπυρηνικές φωνές υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι η ανάπτυξη πυρηνικής αποτροπής αποτελεί τη μοναδική εγγύηση επιβίωσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η σαφής στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη σύγκρουση ενδέχεται να ενισχύσει περαιτέρω αυτή την άποψη, εφόσον το καθεστώς παραμείνει στην εξουσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν ακόμη και το ενδεχόμενο αποστολής στρατευμάτων σε αποστολή υψηλού ρίσκου για την κατάσχεση του εμπλουτισμένου ουρανίου. Πριν από την έναρξη του πολέμου, είχε επίσης συζητηθεί η μεταφορά του πυρηνικού υλικού σε τρίτη χώρα.
Αναλυτές προειδοποιούν ότι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα μπορούσε να αποδειχθεί διπλής όψης. Όπως σημείωσε πρώην Ισραηλινός αξιωματούχος, εάν το καθεστώς παραμείνει στην εξουσία και διατηρήσει το εμπλουτισμένο ουράνιο, τότε η σημερινή στρατιωτική επιτυχία θα μπορούσε να μετατραπεί σε μελλοντική στρατηγική ήττα, επιταχύνοντας την προσπάθεια της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ ενδέχεται επίσης να αυξήσει την αβεβαιότητα γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Ο ίδιος είχε επενδύσει σημαντικούς πόρους στο πρόγραμμα, χωρίς όμως να δώσει ποτέ – σύμφωνα με εκτιμήσεις – την τελική εντολή για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας. Αντίθετα, οι θέσεις του πιθανού διαδόχου του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένουν λιγότερο σαφείς, γεγονός που προκαλεί ανησυχία σε κύκλους των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών.
Παράλληλα, αρκετοί αναλυτές και πρώην αξιωματούχοι εκφράζουν αμφιβολίες για την αρχική υπόθεση ότι οι βομβαρδισμοί θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος. «Υπήρχαν σχέδια για την καταστροφή πυραυλικών συστημάτων και πυρηνικών εγκαταστάσεων, όχι όμως για το πώς θα επιτευχθεί αλλαγή καθεστώτος μόνο μέσω αεροπορικής εκστρατείας», ανέφερε πηγή των υπηρεσιών πληροφοριών.
Ανάλογη εκτίμηση εξέφρασε και η πρώην επικεφαλής έρευνας της ισραηλινής Μοσάντ, Σίμα Σάιν, η οποία τόνισε ότι μια λαϊκή εξέγερση εν μέσω πολέμου είναι εξαιρετικά δύσκολο να προκύψει, αν και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες της σύγκρουσης να αποδυναμώσουν μακροπρόθεσμα το καθεστώς.
Παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες, το μέλλον της σύγκρουσης παραμένει αβέβαιο. Η άμεση προτεραιότητα του Ισραήλ είναι να αποδυναμώσει το Ιράν και τους συμμάχους του όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ακόμη κι αν αυτό ενδέχεται να ενισχύσει μακροπρόθεσμα την αποφασιστικότητα της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν επίσης ότι η έμφαση στη στρατιωτική ισχύ ενδέχεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη πολιτική απομόνωση του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και διεθνώς, εάν δεν συνοδευτεί από διπλωματικές πρωτοβουλίες και νέες περιφερειακές συμμαχίες.