Ο πόλεμος με το Ιράν, που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου, έχει οδηγήσει την αμερικανική πολεμική μηχανή στα όριά της, προκαλώντας μια πρωτοφανή εξάντληση των στρατηγικών αποθεμάτων σε πυρομαχικά και πυραύλους υψηλής τεχνολογίας.
Σύμφωνα με εσωτερικές πηγές του Πενταγώνου, η κατανάλωση όπλων κρίσιμης σημασίας —πολλά εκ των οποίων προορίζονταν για το σενάριο μιας σύγκρουσης με την Κίνα— έχει φτάσει σε επίπεδα συναγερμού. Ενδεικτικά, έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί περίπου 1.100 πύραυλοι stealth μεγάλου βεληνεκούς και περισσότεροι από 1.000 πύραυλοι Tomahawk, αριθμός που αντιστοιχεί στη δεκαπλάσια ετήσια παραγγελία των ΗΠΑ.
Η ανάγκη για άμεση τροφοδοσία του μετώπου στη Μέση Ανατολή έχει αναγκάσει την Ουάσιγκτον να «αποψιλώσει» τις αμυντικές διατάξεις της σε άλλα κρίσιμα σημεία του πλανήτη.
Στην Ασία, προηγμένα συστήματα αεράμυνας Patriot και THAAD μεταφέρθηκαν από τη Νότια Κορέα, αφήνοντας κενά στην αποτροπή της βορειοκορεατικής απειλής. Παράλληλα, στην Ευρώπη, η ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ εμφανίζεται αποδυναμωμένη, καθώς drones και οπλικά συστήματα που προορίζονταν για την ανάσχεση της Ρωσίας κατευθύνθηκαν στην Κεντρική Διοίκηση.
Το κόστος της σύγκρουσης υπολογίζεται ότι αγγίζει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια ημερησίως, με τη συνολική δαπάνη να κυμαίνεται μεταξύ 28 και 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Πέρα από το οικονομικό σκέλος, αναδεικνύεται ένα βαθύ δομικό πρόβλημα: η αμερικανική αμυντική βιομηχανία αδυνατεί να αναπληρώσει τα αποθέματα με τον ρυθμό που καταναλώνονται. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ και τις νέες συμφωνίες με κολοσσούς όπως η Lockheed Martin, η έλλειψη άμεσης χρηματοδότησης και η πολυπλοκότητα της παραγωγής σημαίνουν ότι η αποκατάσταση του οπλοστασίου μπορεί να απαιτήσει χρόνια.
Αν και το Πεντάγωνο αναφέρει πλήγματα σε χιλιάδες στόχους, η πραγματική εικόνα παραμένει θολή, καθώς η καταστροφή ενός και μόνο σημείου απαιτεί συχνά πολλαπλές εκτοξεύσεις πανάκριβων βλημάτων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από απρόβλεπτες απώλειες, όπως η καταστροφή αμερικανικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων αξίας 275 εκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια επιχείρησης διάσωσης, προκειμένου να μην πέσει η τεχνολογία τους σε εχθρικά χέρια.
Το στρατηγικό δίλημμα για την Ουάσιγκτον είναι πλέον ξεκάθαρο: η διατήρηση της κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή φαίνεται να υποθηκεύει την ικανότητα των ΗΠΑ να διαχειριστούν ταυτόχρονα και άλλες μεγάλες κρίσεις, δοκιμάζοντας το μοντέλο της παγκόσμιας αμερικανικής ισχύος σε μια εποχή παρατεταμένων συγκρούσεων υψηλής έντασης.