Σκηνές που η Ουκρανία είχε να δει από την έναρξη της ρωσικής εισβολής εκτυλίσσονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα, καθώς χιλιάδες πολίτες έχουν κατακλύσει τους δρόμους του Κιέβου και άλλων μεγάλων πόλεων, όπως η Οδησσός και το Ντνίπρο.
Οι διαδηλωτές, στην πλειονότητά τους νέοι, στρέφουν αυτή τη φορά τα βέλη τους κατά του ίδιου του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Ντροπή» και «Σταματήστε να σαμποτάρετε τη νίκη». Αιτία της οργής είναι η αποπομπή του εξαιρετικά δημοφιλούς υπουργού Άμυνας, Μιχαΐλο Φεντόροφ, μια απόφαση που έχει πυροδοτήσει τη σοβαρότερη εσωτερική πολιτική κρίση των τελευταίων μηνών.
Ο 35χρονος Φεντόροφ δεν ήταν ένας απλός υπουργός. Είχε ταυτιστεί με τον εκσυγχρονισμό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, προωθώντας τη χρήση drones, την ανάλυση δεδομένων και την εγχώρια παραγωγή προηγμένων τεχνολογιών που επέτρεψαν καίρια πλήγματα βαθιά σε ρωσικά εδάφη. Η απομάκρυνσή του ερμηνεύεται από πολλούς ως επικράτηση της συντηρητικής στρατιωτικής γραμμής έναντι των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία για την πορεία του πολέμου.
Η δυσαρέσκεια έχει προκαλέσει βαθύ ρήγμα και στην ίδια τη στρατιωτική ηγεσία. Ο αναπληρωτής διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, συνταγματάρχης Πάβλο Γελιζάροφ, υπέβαλε την παραίτησή του σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ενώ διοικητές μονάδων drones και βετεράνοι εκφράζουν δημόσια την αντίθεσή τους. Πριν από την καθαίρεσή του, ο Φεντόροφ είχε εισηγηθεί στον Ζελένσκι την αντικατάσταση του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων, Ολεξάντρ Σίρσκι, και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Αντρίι Χνάτοφ, με τον Ουκρανό πρόεδρο να παραδέχεται τελικά ότι η σύγκρουση μεταξύ του υπουργείου και του Γενικού Επιτελείου ήταν «συστημική».
Για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αυτή η εξέλιξη αποτελεί μια πρωτόγνωρη δοκιμασία. Για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπος με οργανωμένη αμφισβήτηση από το ίδιο το εσωτερικό της χώρας, και μάλιστα από κοινωνικές ομάδες και στρατιωτικούς που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της στήριξής του. Οι αναλυτές παραβάλλουν τις τρέχουσες κινητοποιήσεις με τις περσινές μεγάλες αντιδράσεις για τη νομοθεσία περί καταπολέμησης της διαφθοράς, όπου ο πρόεδρος αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αποδεικνύοντας ότι, παρά τον στρατιωτικό νόμο, η ουκρανική κοινωνία διατηρεί ισχυρά αντανακλαστικά απέναντι σε αποφάσεις που θεωρεί επιζήμιες για το μέλλον της πατρίδας της.