Παρά την κοινή στρατιωτική δράση κατά της Τεχεράνης, οι στρατηγικές επιδιώξεις της Ιερουσαλήμ και της Ουάσινγκτον παρουσιάζουν θεμελιώδεις διαφορές, με τους αναλυτές να επισημαίνουν ότι το Ισραήλ στοχεύει σε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή αλλαγή ηγεσίας.
Για το Τελ Αβίβ, το Ιράν αποτελεί μια «υπαρξιακή απειλή» που πρέπει να εξουδετερωθεί οριστικά, με απώτερο σκοπό τη μετατροπή του σε ένα «αποτυχημένο κράτος» (fail state), τη διάλυση του βαλλιστικού του προγράμματος και την πλήρη αποτροπή της πυρηνικής του ισχύος.
Από την άλλη πλευρά, ο Ντόναλντ Τραμπ προσεγγίζει τη σύγκρουση μέσα από ένα γεωπολιτικό και οικονομικό πρίσμα. Στόχος του είναι η αποδυνάμωση της Τεχεράνης ως «δορυφόρου» της Κίνας, η αναδιάταξη των παγκόσμιων ενεργειακών αγορών υπό αμερικανική κυριαρχία και η ανάδειξη μιας ηγεσίας στο Ιράν που θα είναι διατεθειμένη να συνδιαλλαγεί με τη Δύση. Ωστόσο, η προσδοκία για μια εσωτερική λαϊκή εξέγερση «τύπου Γιουγκοσλαβίας» φαίνεται να διαψεύδεται, καθώς η εξωτερική απειλή τείνει να συσπειρώνει τους Ιρανούς γύρω από την κρατική επιβίωση, παρακάμπτοντας τις αντικαθεστωτικές διαθέσεις.
Στο επιχειρησιακό πεδίο, το Ισραήλ έχει καταφέρει καίρια πλήγματα στις υποδομές και την ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης, εκμεταλλευόμενο την αποδυνάμωση των περιφερειακών συμμάχων του Ιράν (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούθι και το καθεστώς Άσαντ). Παρά τις επιτυχίες αυτές, ο χρόνος πιέζει την ισραηλινή πλευρά. Η χώρα δεν είναι σχεδιασμένη για μακροχρόνιες πολεμικές συρράξεις και το κοινωνικοοικονομικό κόστος μιας αναμετρήσης που διαρκεί ήδη πάνω από δύο χρόνια (από την 7η Οκτωβρίου 2023) αρχίζει να κλονίζει την εσωτερική συνοχή.
Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι αν οι ΗΠΑ επιλέξουν τελικά τη χερσαία εμπλοκή, κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε μια νέα «μαύρη τρύπα» ανάλογη του Ιράκ ή του Αφγανιστάν. Ταυτόχρονα, αν η Ουάσινγκτον αποφασίσει τον τερματισμό των επιχειρήσεων μέσα στις επόμενες εβδομάδες —όπως φημολογείται έντονα— το Ισραήλ θα βρεθεί στην ανάγκη να συμβιβαστεί με μια ημιτελή στρατηγική νίκη, την ώρα που το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο κατά του Νετανιάχου παραμένει μια «εν υπνώσει» απειλή.