Σε ένα τεντωμένο σχοινί βαδίζουν οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με τον Ντόναλντ Τραμπ να ακολουθεί μια τακτική «ζεστού-κρύου» που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει αισιόδοξος για μια ειρηνευτική πρόταση 14 σημείων που βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, την ίδια στιγμή απειλεί την Τεχεράνη με ολοκληρωτική κλιμάκωση της επιχείρησης «Epic Fury», εάν δεν ικανοποιηθούν οι όροι του.
Σύμφωνα με ανάλυση του Foreign Policy, η παρούσα σύγκρουση φέρει όλα τα ανησυχητικά χαρακτηριστικά των ιστορικών «παγίδων» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, θυμίζοντας τις περιπτώσεις του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν. Η κατάσταση περιγράφεται ως μια ασύμμετρη αντιπαράθεση όπου:
Το Ιράν επιδεικνύει απρόσμενη αντοχή: Παρά τους χιλιάδες βομβαρδισμούς, η Τεχεράνη αρνείται να συνθηκολογήσει, θεωρώντας τη σύγκρουση υπαρξιακή και διαμηνύοντας πως εκείνη θα καθορίσει τους όρους του τέλους.
Η Ουάσινγκτον διολισθαίνει στον ανορθολογισμό: Υπάρχει ο κίνδυνος ο Τραμπ να εγκλωβιστεί σε ζητήματα γοήτρου και στην αλαζονεία της ισχύος, παραμερίζοντας την ψυχρή λογική κόστους-οφέλους προκειμένου να δικαιώσει τις μέχρι τώρα στρατιωτικές θυσίες.
Απουσιάζουν οι θεσμικοί φραγμοί: Με ένα Κογκρέσο που διστάζει να περιορίσει τις προεδρικές εξουσίες, ο δρόμος προς έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος παραμένει ανοιχτός.
Ως μόνη διέξοδος προτείνεται η «στρατηγική του βάλτου», κατά το πρότυπο της εποχής Ρίγκαν. Οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι το Κογκρέσο πρέπει να επιβάλει ασφυκτικούς περιορισμούς στον Λευκό Οίκο, απαιτώντας μηνιαίες εκθέσεις και τακτικές ψηφοφορίες για την ανανέωση της πολεμικής εξουσιοδότησης. Μια τέτοια γραφειοκρατική και επίπονη διαδικασία θα λειτουργούσε ως αναγκαίο «φρένο», αναγκάζοντας την κυβέρνηση να λογοδοτεί για κάθε βήμα της και αποτρέποντας τη μετατροπή μιας «σύντομης επιχείρησης» σε μια ακόμη πολεμική εμπλοκή δεκαετιών.