Λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά την υπογραφή της προσωρινής εκεχειρίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, οι ασάφειες του κειμένου έχουν ήδη αρχίσει να προκαλούν σοβαρά προβλήματα στους Αμερικανούς διαπραγματευτές, σύμφωνα με ανάλυση των New York Times. Η εύθραυστη ισορροπία κλονίστηκε αναδρομικά μετά από ένα νέο κύμα βίας στα Στενά του Ορμούζ, το οποίο ξεκίνησε όταν ιρανικές δυνάμεις χτύπησαν εμπορικό πλοίο.
Αν και το μνημόνιο προβλέπει ότι για 60 ημέρες η Τεχεράνη οφείλει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, οι όροι αυτοί δεν εξειδικεύονται.
Έτσι, το Ιράν ερμήνευσε το κενό ως δικαίωμα να επιβάλει τη δική του διαδρομή μέσω των χωρικών του υδάτων, αποκλείοντας το εναλλακτικό πέρασμα από τις ακτές του Ομάν που προωθεί η Ουάσιγκτον.
Όπως εξηγούν αναλυτές, η ευελιξία στη διατύπωση ήταν απαραίτητη για να υπογραφεί η συμφωνία, όμως τώρα οδηγεί τις δύο πλευρές σε μια προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, με την Τεχεράνη να δοκιμάζει τα όρια των ΗΠΑ, ποντάροντας στο ότι δεν θα υπάρξει δυναμική αμερικανική απάντηση.
Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο μετά τα αμερικανικά αντίποινα σε ιρανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τις επακόλουθες επιθέσεις με drones στο Μπαχρέιν, εξελίξεις που απειλούν να τινάξουν τις διαπραγματεύσεις στον αέρα. Την ίδια στιγμή, οι ισχυρισμοί του Αμερικανού αντιπροέδρου, Τζέι Ντι Βανς, για ύπαρξη ανοιχτού διαύλου επικοινωνίας μεταξύ των δύο στρατών διαψεύστηκαν κατηγορηματικά από τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι ξεκαθάρισαν ότι ο έλεγχος των Στενών ανήκει αποκλειστικά στο Ιράν.
Το χάσμα παραμένει αγεφύρωτο και στο οικονομικό σκέλος. Ενώ ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ξεκαθάρισε ότι δεν γίνονται δεκτά τέλη διέλευσης, η Τεχεράνη σχεδιάζει να επιβάλει μελλοντικά δικές της χρεώσεις, θεωρώντας ότι η 60ήμερη ελεύθερη ναυσιπλοΐα ήταν απλώς μια προσωρινή, τακτική παραχώρηση.