Την ώρα που η βίαιη καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν φέρεται να έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 500 ανθρώπους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αμερικανικής παρέμβασης, δηλώνοντας ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει «πολύ ισχυρές επιλογές». Η διατύπωση αυτή παραπέμπει ευθέως και στο ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης.
Με βάση το δόγμα Τραμπ και τα παραδοσιακά εργαλεία πίεσης των ΗΠΑ απέναντι στην Τεχεράνη, τα πιθανά σενάρια στρατιωτικής εμπλοκής διαμορφώνονται σε κλιμακωτά επίπεδα, από τις πιο περιορισμένες έως τις πλέον ακραίες επιλογές.
Η πιο πιθανή εκδοχή θεωρείται η πραγματοποίηση περιορισμένων και απολύτως στοχευμένων πληγμάτων, με στόχο την επίδειξη ισχύος χωρίς γενικευμένη σύρραξη. Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε επιθέσεις ακριβείας με πυραύλους Κρουζ, στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας. Οι στόχοι θα περιλάμβαναν εγκαταστάσεις των Φρουρών της Επανάστασης, κέντρα διοίκησης, αποθήκες οπλισμού και μονάδες καταστολής, με στόχο την ενίσχυση της εσωτερικής πίεσης στο καθεστώς και την αποφυγή εκτεταμένων απωλειών αμάχων.
Σε επόμενο επίπεδο κλιμάκωσης, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να εξετάσει την επιβολή ναυτικού και αεροπορικού αποκλεισμού, με ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο και έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Ένα τέτοιο μέτρο θα αποσκοπούσε στον περιορισμό των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου και στον οικονομικό στραγγαλισμό του καθεστώτος, αλλά θα είχε σοβαρές παρενέργειες, όπως απότομη αύξηση των διεθνών τιμών ενέργειας και έντονη διπλωματική πίεση προς τις ΗΠΑ.
Παράλληλα, στο προσκήνιο βρίσκεται και ο κυβερνοπόλεμος, με επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, δίκτυα ασφαλείας, επικοινωνίες και ενεργειακά συστήματα, καθώς και μυστικές επιχειρήσεις για τη στήριξη αντικαθεστωτικών δικτύων ή την πρόκληση σαμποτάζ. Αν και τέτοιες ενέργειες μπορούν να προκαλέσουν σημαντική αποσταθεροποίηση, συνήθως έχουν περιορισμένο πολιτικό κόστος και μικρότερη άμεση επίδραση σε ενδεχόμενη ανατροπή του καθεστώτος.
Σε περίπτωση σοβαρής κλιμάκωσης, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκτεταμένες επιθέσεις κατά στρατηγικών υποδομών, όπως η ιρανική αεράμυνα, στρατιωτικές βάσεις ή ακόμη και πυρηνικές εγκαταστάσεις. Στόχος θα ήταν η αποδυνάμωση της κρατικής ισχύος και η επιτάχυνση της εσωτερικής κατάρρευσης, με το ρίσκο όμως μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης να θεωρείται εξαιρετικά υψηλό.
Τέλος, αν και θεωρητικά υφίσταται και το σενάριο χερσαίας επέμβασης, αυτό εκτιμάται ως εξαιρετικά απίθανο. Θα απαιτούσε τεράστια στρατιωτική κινητοποίηση, πολυετή παρουσία στο έδαφος και θα ερχόταν σε αντίθεση τόσο με το πολιτικό προφίλ του Ντόναλντ Τραμπ όσο και με τη διάθεση της αμερικανικής κοινής γνώμης. Ουσιαστικά θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο σε περίπτωση άμεσης και σοβαρής επίθεσης κατά των ΗΠΑ ή βασικών συμμάχων τους.