Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται σε μια περίεργη θέση, καθώς το αφήγημά του για το Ιράν φαίνεται να αυτοαναιρείται. Ενώ στην ομιλία του για την «Κατάσταση του Έθνους» καυχήθηκε ότι οι ΗΠΑ «εξαΰλωσαν» το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης τον περασμένο Ιούνιο (επιχείρηση Midnight Hammer), την ίδια στιγμή προειδοποιεί ότι το Ιράν είναι έτοιμο να το ξεκινήσει από την αρχή.
Αναλυτές επισημαίνουν το λογικό παράδοξο: αν οι επιθέσεις σε Φορντό και Νατάνζ ήταν τόσο επιτυχημένες όσο ισχυρίζεται ο Τραμπ, είναι αδύνατον το Ιράν να αποτελεί υπαρκτή πυρηνική απειλή λιγότερο από έναν χρόνο μετά.
Από τα πυρηνικά στους βαλλιστικούς πυραύλους
Καθώς τα στοιχεία για επανέναρξη του πυρηνικού προγράμματος είναι ελλιπή, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να αλλάζει το casus belli (αιτία πολέμου). Τώρα, στο στόχαστρο μπαίνει το οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν.
Η νέα απειλή: Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι η Τεχεράνη αναπτύσσει πυραύλους που θα μπορούν σύντομα να πλήξουν τις ΗΠΑ.
Ιστορικοί παραλληλισμοί: Πολλοί ειδικοί φοβούνται μια επανάληψη του σκηνικού του 2003 στο Ιράκ, όπου χρησιμοποιήθηκαν αμφιλεγόμενες πληροφορίες για να δικαιολογηθεί μια εισβολή.
Ο ρόλος του Ισραήλ: Αναλυτές εκτιμούν ότι η νέα σκληρή στάση οφείλεται σε έντονες πιέσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος επιδιώκει να ωθήσει τις ΗΠΑ σε μια οριστική αναμέτρηση με το Ιράν.
Ο στρατιωτικός κλοιός και το προσωπικό στοίχημα
Ο Τραμπ έχει εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε. Με δύο ομάδες αεροπλανοφόρων (USS Abraham Lincoln και USS Gerald R. Ford) και δεκάδες μαχητικά πέμπτης γενιάς στην περιοχή, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων 20 ετών.
«Ο Τραμπ δεν θέλει να γίνει Ομπάμα», λένε οι ειδικοί. Φοβάται ότι αν αποσύρει τις δυνάμεις του χωρίς μια θεαματική «νίκη» ή μια πλήρη συνθηκολόγηση της Τεχεράνης, θα φανεί αδύναμος, όπως ο προκάτοχός του στη Συρία.
Το φάντασμα της «αλλαγής καθεστώτος»
Η επιτυχία της επιχείρησης στη Βενεζουέλα (με την απαγωγή Μαδούρο) φαίνεται να έχει δώσει στον Τραμπ την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να πάρει μεγάλα ρίσκα χωρίς συνέπειες. Παρόλο που η αμερικανική κοινή γνώμη είναι αντίθετη σε έναν νέο πόλεμο (μόλις 21% υποστηρίζει μια επίθεση), οι σκληροπυρηνικοί σύμβουλοι και το Ισραήλ τον πιέζουν για το «τελειωτικό χτύπημα». Το διακύβευμα δεν είναι πλέον μόνο οι πύραυλοι, αλλά η πλήρης εξουδετέρωση του ιρανικού κράτους και η αλλαγή καθεστώτος, μια επιλογή που παραμένει στο τραπέζι παρά τους κινδύνους για μια ανεξέλεγκτη ανάφλεξη.