Πίσω από την ομόφωνη επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης κρύβεται ένα πυκνό πολιτικό παρασκήνιο με επίκεντρο τις προσωπικές ατζέντες της οικογένειας Χαφτάρ, όπως αποκαλύπτει ανάλυση του ειδησεογραφικού δικτύου Al-Monitor.
Η αιφνίδια αυτή στροφή συνδέεται άμεσα με τις προεδρικές φιλοδοξίες του Σαντάμ Χαφτάρ, γιου του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος επιδιώκει να εξασφαλίσει την πολιτική και στρατηγική στήριξη της Τουρκίας για την κατάληψη της εξουσίας.
Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, προηγήθηκε η απομάκρυνση του επί 12ετία προέδρου του κοινοβουλίου, Ακίλα Σάλεχ —ο οποίος παρέμενε αμετακίνητος πολέμιος της συμφωνίας χαρακτηρίζοντάς την άκυρη— και η αντικατάστασή του από τον Αλ Σαλιχίν Αμπντελνάμπι αλ Ομπέιντι, πρώην επικεφαλής της Επιτροπής Φιλίας Λιβύης-Τουρκίας.
Ρήξη στις ισορροπίες και ανατροπή των συμμαχιών στην Ανατολική Μεσόγειο
Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια θεαματική μεταστροφή για το στρατόπεδο της Βαγγάζης, το οποίο το 2020 είχε καταδικάσει τη συμφωνία που είχε υπογράψει η Τρίπολη με την Άγκυρα, απορρίπτοντας τις τουρκικές διεκδικήσεις που εξαφανίζουν τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και της Κρήτης.
Παρά τη σταδιακή προσέγγιση των τελευταίων ετών, αναλυτές διεθνών δεξαμενών σκέψης, όπως το International Crisis Group και το RUSI, επισημαίνουν ότι η πλήρης στοίχιση της Λιβύης με την τουρκική ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας αποτελεί σημείο καμπής.
Η απόφαση αυτή τορπιλίζει την πολιτική ίσων αποστάσεων που επιχειρούσε να διατηρήσει ο Σαντάμ Χαφτάρ, πλήττοντας καίρια τις σχέσεις της οικογένειας με παραδοσιακούς εταίρους της περιοχής, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.