Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να εντείνει τις πιέσεις προς συνεργάτες και συμμάχους, αναζητώντας τρόπους επαναλειτουργίας των Στενά του Ορμούζ, καθώς η ενεργειακή κρίση επιδεινώνεται και οι τιμές αυξάνονται. Στο επίκεντρο των σχεδιασμών βρίσκεται το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, με την ανάπτυξη της 31ης Εκστρατευτικής Μονάδας, δύναμης ταχείας αντίδρασης περίπου 2.200 ανδρών, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η συγκεκριμένη μονάδα, που επιχειρεί από το αμφίβιο πλοίο USS Tripoli, αναμένεται να καταφθάσει σύντομα από την Ιαπωνία και διαθέτει πλήρες φάσμα επιχειρησιακών δυνατοτήτων, από χερσαίες δυνάμεις με τεθωρακισμένα και πυροβολικό έως αεροπορικά μέσα όπως τα MV-22 Osprey και τα μαχητικά F-35B. Η αποστολή της περιλαμβάνει επιχειρήσεις ταχείας ανάπτυξης, τόσο από θάλασσα όσο και από αέρος.
Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, εξετάζεται το ενδεχόμενο κατάληψης νησιών στα ανοικτά των νότιων ακτών του Ιράν, τα οποία χρησιμοποιούνται για στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ενεργειακές υποδομές. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει είτε ως μέσο πίεσης προς την Τεχεράνη είτε ως βάση επιχειρήσεων για την προστασία της ναυσιπλοΐας από επιθέσεις.
Η κρίση κλιμακώθηκε μετά την ουσιαστική διακοπή της διέλευσης από τα Στενά, μέσω των οποίων διακινείται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, εξαιτίας επιθέσεων σε εμπορικά πλοία. Οι εξελίξεις έχουν προκαλέσει αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία, αυξάνοντας το ενεργειακό κόστος και εντείνοντας τις πιέσεις στην Ουάσινγκτον.
Οι ΗΠΑ επιχειρούν ήδη να περιορίσουν τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, στοχεύοντας εγκαταστάσεις πυραύλων, drones και ναρκών, χωρίς ωστόσο να έχει εξαλειφθεί πλήρως η απειλή. Αναλυτές επισημαίνουν ότι, παρά τις εκτεταμένες επιχειρήσεις, η αποτελεσματικότητα των πληγμάτων παραμένει αβέβαιη.
Στο επίκεντρο των πιθανών σεναρίων βρίσκεται το νησί Χαργκ, βασικός κόμβος εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν. Αντί της καταστροφής των υποδομών του, εξετάζεται η κατάληψή του ως διαπραγματευτικό χαρτί, προκειμένου να ασκηθεί πίεση χωρίς να προκληθεί μόνιμη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία.
Παράλληλα, πιθανοί στόχοι αποτελούν και άλλα νησιά στρατηγικής σημασίας, όπως το Κεσμ, το Κις και το Ορμούζ, που επιτρέπουν τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στην περιοχή. Η ανάπτυξη δυνάμεων σε αυτά τα σημεία θα μπορούσε να ενισχύσει την ικανότητα των ΗΠΑ να αναχαιτίζουν επιθέσεις και να διασφαλίζουν τη διέλευση πλοίων.
Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική ενέχει σημαντικούς κινδύνους κλιμάκωσης, καθώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση αντιπαράθεση με την Τεχεράνη. Παράλληλα, εκτιμάται ότι η επιλογή επιχειρήσεων σε νησιά –και όχι στο ηπειρωτικό έδαφος του Ιράν– θα επέτρεπε στην αμερικανική ηγεσία να αποφύγει την εικόνα μιας πλήρους χερσαίας εμπλοκής, διατηρώντας ταυτόχρονα στρατηγικά πλεονεκτήματα στην περιοχή.