Ενώ Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν ετοιμάζονται να ξεκινήσουν κρίσιμες διαπραγματεύσεις στο Ομάν, πληροφορίες αναφέρουν ότι στον Λευκό Οίκο επεξεργάζονται παράλληλα εναλλακτικό σχέδιο διαχείρισης της «επόμενης ημέρας» σε περίπτωση αποσταθεροποίησης ή κατάρρευσης του καθεστώτος του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα, τον συντονισμό της πρωτοβουλίας έχει αναλάβει ο σύμβουλος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και γαμπρός του, Τζάρεντ Κούσνερ. Όπως αναφέρεται, βρίσκεται σε διαδικασία συγκρότησης ομάδας Ιρανοαμερικανών επιχειρηματιών, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως συμβουλευτικό πολιτικό σχήμα ή μεταβατικός πολιτικός μηχανισμός σε περίπτωση κυβερνητικού κενού στην Τεχεράνη.
Πηγές με γνώση των διεργασιών επισημαίνουν ότι το σχέδιο βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο και δεν αποτελεί επίσημη κυβερνητική πολιτική. Παράλληλα εξετάζεται —χωρίς να έχει οριστικοποιηθεί— η διοργάνωση συνόδου Ιρανών αντικαθεστωτικών στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, κοντά στο Μαρ-α-Λάγκο, με στόχο τη διερεύνηση σεναρίων προσωρινής πολιτικής διακυβέρνησης, αν και εγείρονται ζητήματα ασφαλείας και οργάνωσης.
Τις συνομιλίες στο Ομάν ηγούνται από αμερικανικής πλευράς ο Κούσνερ και ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ, με επικεφαλής της ιρανικής αντιπροσωπείας τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί. Παρά τα σενάρια προετοιμασίας για πολιτική μετάβαση, η Ουάσιγκτον δηλώνει ότι προτεραιότητα παραμένει η διπλωματική λύση.
Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου επανέλαβε ότι ο πρόεδρος προκρίνει τη διπλωματία, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως διαθέτει «πλήρες φάσμα επιλογών», με βασική απαίτηση τον μηδενισμό των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τόνισε ότι οι συνομιλίες πρέπει να επεκταθούν πέραν του πυρηνικού προγράμματος, περιλαμβάνοντας περιορισμούς στα βαλλιστικά πυραυλικά συστήματα, τερματισμό στήριξης σε ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή και βελτίωση της μεταχείρισης των Ιρανών πολιτών.
Ο Αλί Χαμενεΐ έχει ήδη προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη αμερικανική επίθεση θα προκαλέσει γενικευμένη περιφερειακή σύγκρουση, με το διπλωματικό και το επιχειρησιακό σκέλος της αμερικανικής στρατηγικής να εξελίσσονται παράλληλα.