Πίσω από την απόφαση για τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου κατά της Τεχεράνης, δεν κρύβεται μόνο η διαχρονική επιθυμία του Μπέντζαμιν Νετανιάχου για μια αναμέτρηση με το Ιράν, αλλά μια υπολογισμένη πολιτική στρατηγική επιβίωσης.
Αν και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επικαλούνταν επί χρόνια την πυρηνική απειλή, οι αναλυτές συγκλίνουν στο ότι η τρέχουσα σύγκρουση υπαγορεύεται από την ανάγκη πολιτικής επιβίωσης τόσο του ίδιου όσο και του Ντόναλντ Τραμπ.
Η συγκυρία κρίθηκε «μοναδική» για τους εξής λόγους:
Πολιτική επιβίωση στο Ισραήλ: Ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες διαφθοράς, ποντάρει στη συσπείρωση της ισραηλινής κοινής γνώμης γύρω από μια πολεμική αναμέτρηση, ελπίζοντας ότι αυτό θα αποτρέψει τη δικαστική του καταδίκη και την εκλογική του ήττα.
Η αβεβαιότητα της επόμενης μέρας στις ΗΠΑ: Ο Νετανιάχου φέρεται να εκτίμησε πως η στενή του σχέση με τον πρόεδρο Τραμπ είναι μια εύθραυστη συνθήκη. Με την απήχηση του πολέμου να μειώνεται και τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές να πλησιάζουν, η δυνατότητα του Τραμπ να υποστηρίξει μια τέτοια σύγκρουση ενδεχομένως να περιοριστεί δραματικά στο μέλλον.
Μετατόπιση της κοινής γνώμης: Η παραδοσιακή στήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ κλονίζεται, με τις νεότερες γενιές να εμφανίζουν μια σαφή στροφή υπέρ της παλαιστινιακής υπόθεσης, γεγονός που καθιστά το «παράθυρο» για κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις όλο και πιο στενό.
Παρά το στρατηγικό ρίσκο, ο Νετανιάχου εμφανίζεται να υιοθετεί τη λογική «τώρα ή ποτέ». Επιδιώκοντας μια σύντομη και νικηφόρα σύγκρουση, ελπίζει να αλλάξει τον ρου των πολιτικών εξελίξεων.
Ωστόσο, η ιστορία μπορεί να κρίνει διαφορετικά: η ειρωνεία της κατάστασης είναι ότι, ενώ ο πόλεμος στοχεύει στην εδραίωση της ισραηλινής ηγεσίας, ενδέχεται τελικά να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στη στρατηγική σχέση Ουάσινγκτον-Ιερουσαλήμ, βυθίζοντας ταυτόχρονα τη Μέση Ανατολή σε έναν φαύλο κύκλο αστάθειας.