Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν φέρνει στο προσκήνιο εφιαλτικές ιστορικές αναλογίες, με πολλούς αναλυτές να βλέπουν μια επανάληψη της εισβολής στο Ιράκ το 2003. Ωστόσο, η πραγματική απειλή για την κυβέρνηση Τραμπ δεν κρύβεται στο 2003, αλλά στο 1991 και την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου».
Τότε, οι ΗΠΑ πέτυχαν μια συντριπτική στρατιωτική νίκη, αλλά εγκλωβίστηκαν για πάνω από μία δεκαετία σε έναν ρόλο «περιφερειακού αστυνόμου», αποτυγχάνοντας να ευθυγραμμίσουν τη στρατιωτική τους στρατηγική με τους πολιτικούς τους στόχους.
Το ιστορικό μάθημα είναι σαφές: Οι πρόεδροι Μπους και Κλίντον αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά ταυτόχρονα δεν διέθεταν βιώσιμο σχέδιο ανατροπής του. Αυτό οδήγησε σε 12 χρόνια συνεχών τριβών, ζωνών απαγόρευσης πτήσεων και κυρώσεων που εξουθένωσαν τον ιρακινό λαό, αποξένωσαν τους συμμάχους και τελικά έστρωσαν το χαλί για την καταστροφική εισβολή του 2003.
Σήμερα, ο Τραμπ κινδυνεύει να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Αν η τρέχουσα εκεχειρία καταλήξει σε έναν απλό περιορισμό του Ιράν χωρίς διπλωματική διέξοδο, οι ΗΠΑ θα βρεθούν ξανά δέσμιες μιας ατέρμονης αντιπαράθεσης που θα φθείρει τη διεθνή τους επιρροή και την παγκόσμια οικονομία.
Η πρόκληση για την Ουάσιγκτον δεν είναι πλέον το πεδίο της μάχης, αλλά η ικανότητά της να «ζήσει» με έναν αντίπαλο που παραμένει στην εξουσία. Για να αποφευχθεί ο φαύλος κύκλος του παρελθόντος, ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να προσφέρει στην Τεχεράνη έναν σαφή δρόμο οικονομικής και διπλωματικής ομαλοποίησης, με αντάλλαγμα τον τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος και της στήριξης σε τρομοκρατικές οργανώσεις.
Σε έναν κόσμο όπου οι ΗΠΑ δεν είναι πια η μοναδική υπερδύναμη, η εμμονή σε μια ανέφικτη «αλλαγή καθεστώτος» μπορεί να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη από την ίδια τη σύγκρουση. Ο Τραμπ πρέπει να τολμήσει αυτό που φοβήθηκαν οι προκάτοχοί του: να δεχτεί το «ναι» ενός απεχθούς εχθρού.