Σε μια επιχείρηση που αλλάζει τα δεδομένα στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ ανακοίνωσε την εξόντωση του Αλί Λαριτζανί, του ανθρώπου που θεωρούνταν ο de facto ηγέτης και ο βασικός στρατηγικός εγκέφαλος του Ιράν μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ.
Ο 67χρονος αξιωματούχος σκοτώθηκε σε στοχευμένη επίθεση την Τρίτη, μαζί με τον γιο του και κορυφαία στελέχη ασφαλείας, βυθίζοντας το καθεστώς σε μια κρίση διαδοχής και στρατηγικού προσανατολισμού.
Από «εκλεκτός» της Δύσης, νούμερο ένα στόχος
Παρά το γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα ο Λαριτζανί θεωρούνταν από τις ΗΠΑ ως ένας «πραγματιστής συντηρητικός» και ο πλέον κατάλληλος για μια μεταβατική περίοδο, η στάση του άλλαξε άρδην. Η ενεργός συμμετοχή του στον σχεδιασμό επιθέσεων κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, καθώς και η σκληρή ρητορική του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τον μετέτρεψαν στον κύριο στόχο των ισραηλινών δυνάμεων από τις αρχές Φεβρουαρίου.
Το δυσαναπλήρωτο κενό και ο κίνδυνος του «μακρού πολέμου»
Αναλυτές προειδοποιούν ότι η απώλεια του Λαριτζανί αφαιρεί από την Τεχεράνη μια από τις ελάχιστες φωνές που μπορούσαν να συνδυάσουν τη στρατιωτική ισχύ με τη διπλωματική ευελιξία.
Διπλωματικό αδιέξοδο: Χωρίς το κύρος του Λαριτζανί, μετριοπαθείς πολιτικοί όπως ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν θεωρούνται ανίσχυροι να διαπραγματευτούν τον τερματισμό της σύρραξης.
Στρατιωτικοποίηση της ηγεσίας: Η επιστροφή του 71χρονου Μοχσέν Ρεζάι από τη συνταξιοδότηση στη θέση του συμβούλου του νέου Ανώτατου Ηγέτη, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δείχνει ότι το Ιράν στρέφεται σε μια πιο σκληροπυρηνική και αμιγώς στρατιωτική κατεύθυνση.
Ένας ακαδημαϊκός με «σιδηρά πυγμή»
Ο Λαριτζανί δεν ήταν ένας τυυπικός διοικητής. Με διδακτορικό στη φιλοσοφία και μελέτες πάνω στον Ιμμάνουελ Καντ, συνδύαζε την ακαδημαϊκή οξύνοια με την εμπειρία πεδίου από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Υπήρξε ο άνθρωπος που κράτησε τις ισορροπίες μεταξύ των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) και της διπλωματικής ελίτ για δεκαετίες.
Η επόμενη μέρα
Η δολοφονία του Λαριτζανί ενδέχεται να λειτουργήσει ως «δίκοπο μαχαίρι». Ενώ στερεί από το Ιράν τον εγκέφαλό του, ταυτόχρονα εξαλείφει και τη μοναδική προσωπικότητα που θα μπορούσε να συσπειρώσει τις εσωτερικές φατρίες γύρω από μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία.
Πλέον, η Τεχεράνη φαίνεται να οχυρώνεται πίσω από τη γενιά των βετεράνων διοικητών, προετοιμαζόμενη για τη «μακροχρόνια σύγκρουση» για την οποία ο ίδιος ο Λαριτζανί προειδοποιούσε μέχρι την τελευταία του στιγμή.