Σε κλίμα ακραίας πολιτικής πόλωσης βρίσκεται η Αλβανία, καθώς η αλβανική πρωτεύουσα βίωσε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, η οποία πάντως εξελίχθηκε ομαλά. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες —οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 100.000 έως 150.000 άτομα— πλημμύρισαν την κεντρική πλατεία Σκεντέρμπεη στα Τίρανα, απαιτώντας την άμεση παραίτηση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα.
Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκε μαζικά και η αλβανική ομογένεια, με χιλιάδες μετανάστες να ταξιδεύουν από την υπόλοιπη Ευρώπη, την Αμερική, την Ελλάδα και το Κόσοβο, προκειμένου να ενισχύσουν το λεγόμενο κίνημα των «Φλαμίνγκο».
Οι διαμαρτυρόμενοι, οι οποίοι αντιδρούν σε μια άκρως αμφιλεγόμενη επένδυση, έχουν περικυκλώσει το πρωθυπουργικό γραφείο. Έχουν μάλιστα απευθύνει τελεσίγραφο στον Έντι Ράμα, το οποίο εκπνέει απόψε στις 19:00 (τοπική ώρα), απειλώντας με γενικευμένη κλιμάκωση και καταλήψεις της Βουλής και των κυβερνητικών κτιρίων, με σκοπό να παραλύσουν τον κρατικό μηχανισμό.
Πολιτικό αδιέξοδο και ο κίνδυνος σύγκρουσης
Η κατάσταση περιγράφεται ως απόλυτα εγκλωβισμένη, καθώς ο Έντι Ράμα ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει ούτε να παραιτηθεί ούτε να κάνει πίσω στο ζήτημα της επένδυσης. Οι πολιτικοί αναλυτές στα Τίρανα αδυνατούν να προβλέψουν μια ειρηνική διέξοδο.
Αν οι διαδηλωτές κάνουν πράξη τις απειλές τους για καταλήψεις, η αντίδραση του Ράμα θα κρίνει το μέλλον της χώρας: μια εντολή για βίαιη αστυνομική καταστολή ενέχει τον κίνδυνο μιας γενικευμένης, ανεξέλεγκτης ανάφλεξης, δεδομένου ότι οι κινητοποιήσεις έχουν ήδη επεκταθεί σε ολόκληρη την επικράτεια.
Το πολιτικό κενό της «επανάστασης»:
Παρά τον πρωτοφανή παλμό και τη μαζικότητά του, το κίνημα των «Φλαμίνγκο» παρουσιάζει ένα σοβαρό δομικό έλλειμμα, καθώς στερείται μιας συγκεκριμένης πολιτικής πλατφόρμας ή μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης απέναντι στον Ράμα. Από την άλλη πλευρά, ο Αλβανός πρωθυπουργός εμφανίζεται να έχει υποτιμήσει την κρίση και πλέον μοιάζει να μην έχει σαφές σχέδιο εκτόνωσης.
Η αποψινή νύχτα χαρακτηρίζεται ως η πλέον καθοριστική για τη χώρα μετά τη μεγάλη εξέγερση του Μαρτίου του 1997 για τις παρατράπεζες. Η αβεβαιότητα είναι διάχυτη, καθώς η ιστορία έχει δείξει ότι πρόκειται για έναν λαό που, αν και εργατικός, αντιδρά απρόβλεπτα όταν νιώθει ότι θίγεται η ίδια του η ζωή.