Στα τέλη του 2025 ξεκίνησε μια αθόρυβη αλλά εκτεταμένη αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τη νότια Υεμένη, η οποία στις αρχές του 2026 επιβεβαιώθηκε επίσημα. Η εξέλιξη αυτή σηματοδότησε το τέλος μιας πολυετούς εμπλοκής που είχε πλέον εξαντλήσει τη στρατηγική της χρησιμότητα για το Άμπου Ντάμπι.
Το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC), βασικός σύμμαχος των Εμιράτων στο πεδίο, αποδυναμώθηκε από εσωτερικές φυλετικές αντιπαραθέσεις και από την επανεμφάνιση της σαουδαραβικής επιρροής σε κρίσιμες περιοχές όπως το Χαντραμαούτ και το Αλ-Μάχρα. Η ανάκτηση εδαφών από το Ριάντ και η αποτυχία των σχεδίων αυτονομίας του STC κατέστησαν σαφές ότι η εμιρατινή παρουσία δεν ήταν πλέον βιώσιμη.
Παράλληλα, η αυξανόμενη διεθνής ανησυχία για την ασφάλεια στην Ερυθρά Θάλασσα και στο στενό του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ αύξησε το πολιτικό και γεωστρατηγικό κόστος της εμπλοκής. Με μειούμενη επιρροή και αυξανόμενες υποχρεώσεις, τα ΗΑΕ επέλεξαν μια συνολική στρατηγική αποχώρηση και όχι μια απλή αναπροσαρμογή.
Την ίδια στιγμή, το Άμπου Ντάμπι επιτάχυνε τη μετατόπιση του ενδιαφέροντός του προς την Αφρική. Αντί για στρατιωτικές παρεμβάσεις, τα Εμιράτα επενδύουν πλέον σε αναπτυξιακά προγράμματα, τεχνητή νοημοσύνη, υγεία, εκπαίδευση και υποδομές. Από συμφωνίες ανθρωπιστικής βοήθειας στο Σουδάν έως πολυδισεκατομμυριακά σχέδια για ψηφιακές και λιμενικές υποδομές, η εμιρατινή στρατηγική βασίζεται στην οικονομική διείσδυση και τη «ήπια ισχύ».
Κομβικό ρόλο παίζουν τα λιμάνια. Μέσω μακροχρόνιων παραχωρήσεων και επενδύσεων σε χώρες της Ανατολικής και Δυτικής Αφρικής, τα ΗΑΕ διασφαλίζουν τον έλεγχο κρίσιμων θαλάσσιων οδών χωρίς στρατιωτική παρουσία. Ωστόσο, η στρατηγική αυτή δεν μένει αναπάντητη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Σομαλία, όπου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακύρωσε συμφωνίες με τα ΗΑΕ, αποκαλύπτοντας τις βαθιές εσωτερικές διαιρέσεις της χώρας.
Η αντίθεση ανάμεσα στην εμπειρία της Υεμένης και στο αφρικανικό μοντέλο είναι ενδεικτική της νέας φιλοσοφίας των Εμιράτων: λιγότερη εξάρτηση από ένοπλους συμμάχους και περισσότερη χρήση κεφαλαίων, υποδομών και τεχνολογίας ως εργαλείων επιρροής. Η Αφρική αναδεικνύεται πλέον σε κεντρικό πυλώνα της παγκόσμιας στρατηγικής του Άμπου Ντάμπι, σε έναν ανταγωνιστικό αλλά πιο διαχειρίσιμο γεωπολιτικό στίβο.