Το φιλόδοξο σχέδιο για τη δημιουργία μιας «Νέας Γάζας» βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρά χρηματοδοτικά εμπόδια, καθώς η διεθνής κοινότητα και οι ιδιώτες επενδυτές εμφανίζονται απρόθυμοι να δεσμεύσουν κεφάλαια εν μέσω γενικευμένης αβεβαιότητας.
Παρά το γεγονός ότι το πλάνο που παρουσίασε η αμερικανική πλευρά προβλέπει τον πλήρη μετασχηματισμό του θύλακα με πολυτελείς πύργους και βιομηχανικά πάρκα, οι δωρητές εκφράζουν έντονες επιφυλάξεις για το αν η εκεχειρία θα αντέξει. Η κύρια πηγή ανησυχίας εντοπίζεται στο ζήτημα του αφοπλισμού της Χαμάς, ο οποίος αποτελεί βασική προϋπόθεση του σχεδίου, αλλά παραμένει μετέωρος καθώς οι σχετικές συνομιλίες δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει επί της ουσίας.
Η απροθυμία των χρηματοδοτών πηγάζει από τον κίνδυνο τα κεφάλαιά τους να χαθούν σε έναν επόμενο κύκλο εχθροπραξιών, εάν δεν διασφαλιστεί προηγουμένως η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της περιοχής. Την ίδια στιγμή, παρατηρείται διπλωματική τριβή σχετικά με τη διαχείριση των κονδυλίων, με αρκετούς διεθνείς παράγοντες να ζητούν τον κεντρικό ρόλο των Ηνωμένων Εθνών αντί του Συμβουλίου Ειρήνης που προτείνει η Ουάσιγκτον.
Αυτή η στασιμότητα αφήνει τους Παλαιστίνιους σε απόγνωση, καθώς χωρίς εγγυημένη χρηματοδότηση δεν μπορεί να ξεκινήσει ούτε η βασική απομάκρυνση των εκατομμυρίων τόνων ερειπίων, ενώ το κόστος της συνολικής ανασυγκρότησης εκτιμάται ότι θα αγγίξει το αστρονομικό ποσό των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Προκειμένου να ξεπεραστεί το αδιέξοδο, το Συμβούλιο Ειρήνης εξετάζει μια πρωτοποριακή αλλά και αμφιλεγόμενη μέθοδο «τιμολόγησης ζωνών» βάσει επικινδυνότητας. Η προσέγγιση αυτή προβλέπει ότι οι επενδύσεις θα κατευθύνονται κατά προτεραιότητα σε περιοχές όπου το επίπεδο ασφαλείας θεωρείται ικανοποιητικό, προσαρμόζοντας το κόστος χρηματοδότησης στον πραγματικό κίνδυνο.
Ωστόσο, η απουσία προβλέψεων για αποζημιώσεις των κατοίκων και η ασάφεια γύρω από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα γης περιπλέκουν περαιτέρω την κατάσταση. Ενώ η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να ανακοινώσει ιδιωτικές συνεισφορές στο άμεσο μέλλον, η Ευρώπη και τα πλούσια αραβικά κράτη κρατούν στάση αναμονής, απαιτώντας μια βιώσιμη πολιτική λύση προτού προχωρήσουν σε οποιαδήποτε οικονομική δέσμευση.