Σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση στο Middle East Forum, ο Μάικλ Ρούμπιν, ανώτερο στέλεχος του American Enterprise Institute, αποδομεί πλήρως τη ρητορική του Τούρκου Προέδρου περί «αντι-αποικιοκρατικού αγώνα».
Ο Ρούμπιν υποστηρίζει ότι πίσω από το αφήγημα της Τουρκίας ως προστάτιδας των καταπιεσμένων, κρύβεται μια σκληρή ιμπεριαλιστική ατζέντα που στοχεύει στην επέκταση και την προσάρτηση ξένων εδαφών.
Η ρητορική απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα
Ο Ρούμπιν αντιπαραβάλλει το «αντι-ιμπεριαλιστικό» προσωπείο που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή με τις συγκεκριμένες πράξεις της Άγκυρας:
Συρία: Η αθόρυβη προσάρτηση. Η Τουρκία χαρακτηρίζεται ως η κύρια κατοχική δύναμη στη χώρα. Η λειτουργία τουρκικών ταχυδρομείων και υπηρεσιών σε πόλεις όπως το Αφρίν και το Αζάζ δεν είναι τυχαία, αλλά προμηνύει τη μετατροπή των περιοχών αυτών σε μόνιμα προτεκτοράτα ή την οριστική προσάρτησή τους, στα χνάρια της Αλεξανδρέττας (Χατάι) το 1939.
Κύπρος: Μισός αιώνας εκμετάλλευσης. Ο αναλυτής υπενθυμίζει την 50ετή κατοχή και τη συστηματική ιδιοποίηση των φυσικών πόρων, εκτιμώντας πως η Άγκυρα οφείλει πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Νεοοθωμανισμός και αναθεωρητισμός
Η ανάλυση προειδοποιεί ότι οι χάρτες που αμφισβητούν τη Συνθήκη της Λωζάννης και περιλαμβάνουν την Κύπρο, την Κρήτη, την Αρμενία και τμήματα των Βαλκανίων εντός των τουρκικών συνόρων, δεν αποτελούν απλώς επικοινωνιακά τεχνάσματα. Αντιθέτως, εκφράζουν έναν βαθύ αναθεωρητισμό που επιδιώκει να ανατρέψει τα εθνικά σύνορα που παγιώθηκαν τον περασμένο αιώνα.
Η «εντυπωσιακή υποκρισία»
Ο Ρούμπιν καταλήγει επισημαίνοντας την αντίφαση της τουρκικής πολιτικής: ο Ερντογάν επικαλείται το διεθνές δίκαιο στη Σομαλία, ενώ την ίδια στιγμή κατέχει στη Συρία εδάφη 13 φορές μεγαλύτερα από οποιαδήποτε ζώνη ασφαλείας άλλων δυνάμεων στην περιοχή.