Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται ο μετασχηματισμός της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, με τους κολοσσούς της αμυντικής βιομηχανίας να δεσμεύονται για τετραπλασιασμό της παραγωγής οπλικών συστημάτων.
Μετά από κρίσιμη σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, η κυβέρνηση Τραμπ έθεσε τον φιλόδοξο στόχο οι αμυντικές δαπάνες να αγγίξουν το 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια έως το 2027, «πυροδοτώντας» παράλληλα ένα εντυπωσιακό ράλι στις μετοχές εταιρειών όπως η Lockheed Martin, η Northrop Grumman και η RTX.
Το «οπλοστάσιο» της επιχείρησης «Επική Οργή»
Η σύγκρουση στο Ιράν λειτουργεί ως «πεδίο δοκιμών» για μια νέα γενιά όπλων και στρατηγικών. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) αξιοποιεί ένα ευρύ φάσμα τεχνολογιών αιχμής:
Κρουστική ισχύς: Από τους κλασικούς πυραύλους Tomahawk που εκτοξεύονται από αντιτορπιλικά Arleigh Burke, έως τον νέο πύραυλο ακριβείας PrSM (Precision Strike Missile), οι ΗΠΑ επιδεικνύουν τη δυνατότητα να πλήττουν στόχους σε τεράστιες αποστάσεις.
Αντιαεροπορική θωράκιση: Τα συστήματα Patriot και THAAD αποτελούν τον βασικό κορμό της άμυνας ενάντια σε πυραύλους κρουζ και βαλλιστικά βλήματα.
Drone και αεροπορική κυριαρχία: Από τα χαμηλού κόστους επιθετικά συστήματα LUCAS των 35.000 δολαρίων, έως τα πανίσχυρα MQ-9 Reaper και τα stealth μαχητικά F-22 Raptor και F-35 Lightning II, η αμερικανική πολεμική αεροπορία διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο των αιθέρων.
Πόλεμος πληροφοριών και ηλεκτρονική υπεροχή
Πέρα από τα πυρά, η ισχύς των ΗΠΑ βασίζεται στην απόλυτη κυριαρχία στις πληροφορίες. Αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου EA-18G Growler «τυφλώνουν» τα ιρανικά ραντάρ, ενώ τα ιπτάμενα κέντρα ελέγχου E-3 Sentry AWACS παρέχουν εικόνα μάχης σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, τα εξειδικευμένα κατασκοπευτικά αεροσκάφη RC-135 συλλέγουν δεδομένα από βάσεις στο Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, παρακολουθώντας κάθε ιρανική κίνηση.
Η αύξηση των αμυντικών δαπανών δεν αποτελεί μόνο απάντηση στις άμεσες ανάγκες του μετώπου, αλλά μια ευρύτερη στρατηγική επιλογή που ενισχύει την κυριαρχία των ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο, διατηρώντας τα αεροπλανοφόρα USS «Abraham Lincoln» και «Gerald R. Ford» ως τους «πλωτούς φάρους» της αμερικανικής ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.