Παρά την εικόνα αποδιοργάνωσης που προκαλούν τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα στην ηγεσία του, η Τεχεράνη φαίνεται να εφαρμόζει ένα στρατηγικό σχέδιο επιβίωσης, βασισμένο στην ιστορική θεωρία του Andrew Mack: ένας ασθενέστερος αντίπαλος μπορεί να νικήσει μια υπερδύναμη όχι μέσω συμβατικής στρατιωτικής επικράτησης, αλλά μέσω της σταδιακής φθοράς της πολιτικής της βούλησης.
Η στρατηγική της «πόρτας εξόδου»
Σύμφωνα με αναλυτές από διεθνή ινστιτούτα (όπως το RUSI και το International Crisis Group), το Ιράν επιδιώκει να καταστήσει το κόστος της σύρραξης τόσο υψηλό, ώστε η Ουάσινγκτον να αναγκαστεί να αναζητήσει μια διπλωματική διέξοδο. Η χρήση drones και πυραύλων γίνεται με φειδώ, στοχεύοντας σε έναν πόλεμο μακράς διάρκειας που θα εξαντλήσει τα περιθώρια ανοχής της κυβέρνησης Τραμπ και των συμμάχων της.
Ενέργεια και γεωπολιτική πίεση
Κεντρικό στοιχείο αυτής της τακτικής είναι η πρόκληση αστάθειας στα Στενά του Ορμούζ και οι επιθέσεις σε υποδομές τρίτων χωρών στην περιοχή του Κόλπου. Στόχος είναι διττός:
Οικονομική αποσταθεροποίηση: Η εκτίναξη των τιμών της ενέργειας, η οποία πιέζει άμεσα τις παγκόσμιες αγορές και τον πληθωρισμό.
Πολιτική ρήξη: Η άσκηση πίεσης μέσω των συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή, με την ελπίδα ότι η ανησυχία τους για την ασφάλεια των πετρελαϊκών ροών θα επικρατήσει τελικά έναντι της ισραηλινής στρατηγικής.
Το ρίσκο της επόμενης ημέρας
Αν και το Ιράν φαίνεται να ιεραρχεί την επιβίωση του καθεστώτος πάνω από τις μελλοντικές διπλωματικές σχέσεις, οι ειδικοί προειδοποιούν για το βαρύ τίμημα. Η στρατηγική «ασύμμετρης πίεσης» ενέχει τον κίνδυνο μιας μόνιμης απομόνωσης της χώρας από τους γείτονές της. Παρ' όλα αυτά, ο πρωταρχικός στόχος της Τεχεράνης παραμένει σαφής: να εδραιώσει στην παγκόσμια συνείδηση την πεποίθηση ότι οποιαδήποτε μελλοντική πολεμική αναμέτρηση μαζί της θα έχει απαγορευτικά υψηλό κόστος, καθιστώντας την αιώνια «δύσκολο» αντίπαλο.