Καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του νέου ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, φαίνεται πως διαδραμάτισαν οι στενές σχέσεις του με τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι αποτελούν έναν από τους ισχυρότερους πυλώνες του καθεστώτος.
Το σώμα, που ιδρύθηκε μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979 από τον Ρουχόλα Χομεϊνί, έχει εξελιχθεί σε μια πολυσχιδή δύναμη με στρατιωτική, πολιτική και οικονομική επιρροή, αριθμώντας περίπου 200.000 μέλη και διατηρώντας εκτεταμένα δίκτυα εξουσίας.
Η προσωπική πορεία του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ιδίως η συμμετοχή του στον πόλεμο Ιράν–Ιράκ, του επέτρεψε να αναπτύξει στενές σχέσεις με στελέχη των Φρουρών, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκαν σε βασικό στήριγμα της πολιτικής του ισχύος.
Σύμφωνα με αναλυτές του Institute for the Study of War, ο στενός κύκλος του νέου ηγέτη απαρτίζεται κυρίως από σκληροπυρηνικούς αξιωματούχους των Φρουρών, γεγονός που προδιαγράφει μια ακόμη πιο αυστηρή, αντιδυτική κατεύθυνση για το καθεστώς, με παράλληλη ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου στο εσωτερικό.
Ρεπορτάζ των The New York Times αναδεικνύει πέντε βασικές προσωπικότητες που στήριξαν ενεργά την άνοδό του. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών των Φρουρών Χοσεΐν Τάεμπ, ο στρατηγός Αχμάντ Βαχίντι, ο πρώην διοικητής των Φρουρών Μοχάμεντ Αλί Τζαφάρι και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, οι οποίοι φέρονται να διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στην εξασφάλιση της εκλογής του.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Μοχσέν Ρεζάι τοποθετήθηκε ως στρατιωτικός του σύμβουλος, ενισχύοντας περαιτέρω την επιρροή των Φρουρών στο ανώτατο επίπεδο λήψης αποφάσεων.
Οι περισσότεροι από τους βασικούς αυτούς συμμάχους έχουν συνδεθεί με σκληρές πολιτικές καταστολής στο εσωτερικό, καθώς και με στρατηγικές εξαγωγής ισχύος εκτός συνόρων, στοιχείο που εντείνει τις εκτιμήσεις για περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης της Τεχεράνης τα επόμενα χρόνια.
Παράλληλα, η διατήρηση της πρώτης γενιάς επαναστατικών στελεχών στην κορυφή της ιεραρχίας, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί το σώμα τα τελευταία χρόνια, υπογραμμίζει τη συνέχεια και την ανθεκτικότητα του μηχανισμού εξουσίας στο Ιράν.