Ραγδαίες εξελίξεις καταγράφονται στο εσωτερικό της εξουσίας στο Ιράν, καθώς οι απώλειες κορυφαίων στελεχών έχουν προκαλέσει ανακατατάξεις στην ηγετική δομή της χώρας. Την ανώτατη επιρροή φαίνεται να ασκεί ο Μοζταμπά Χαμενεΐ, χωρίς ωστόσο να έχει έως τώρα εμφανιστεί δημόσια με ενεργό ρόλο.
Στο νέο αυτό τοπίο, κομβική θέση κατέχει ο Αχμάντ Βαχιντί, επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης, οι οποίοι ενισχύουν διαρκώς την ισχύ τους και πλέον διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Παράλληλα, ο Εσμαΐλ Καανί συνεχίζει να ηγείται της Δύναμης Κούντς, ενός από τα πλέον κρίσιμα επιχειρησιακά σκέλη του ίδιου σώματος.
Στο πολιτικό πεδίο, ο πρόεδρος της Βουλής Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ αναδεικνύεται σε βασικό παράγοντα επιρροής, ειδικά μετά την απώλεια άλλων ισχυρών προσωπικοτήτων. Από την πλευρά της εκτελεστικής εξουσίας, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν εξακολουθεί να αποτελεί την ανώτατη εκλεγμένη αρχή, παρά τον περιορισμένο ρόλο του στο ιρανικό σύστημα διακυβέρνησης.
Σημαντική παρουσία διατηρεί και ο Σαΐντ Τζαλίλι, γνωστός για τη σκληρή του στάση, με ενεργή εμπλοκή σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας και στο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Παράλληλα, ο κληρικός Αλιρεζά Αραφί συμμετέχει στο προσωρινό συμβούλιο ηγεσίας, το οποίο συγκροτήθηκε μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, μαζί με τον πρόεδρο Πεζεσκιάν και τον επικεφαλής της Δικαιοσύνης.
Στον διπλωματικό τομέα, ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί παραμένει καθοριστικός παράγοντας, αξιοποιώντας την εμπειρία του σε διεθνείς διαπραγματεύσεις.
Την ίδια στιγμή, η απώλεια του Αλιρεζά Τανγκσίρι, επικεφαλής του ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης, σε ισραηλινό πλήγμα, επιτείνει την αστάθεια, καθώς επρόκειτο για πρόσωπο με καίριο ρόλο σε στρατηγικές επιχειρήσεις, όπως ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ.
Συνολικά, το νέο σκηνικό στην Τεχεράνη χαρακτηρίζεται από ενίσχυση του στρατιωτικού παράγοντα και συγκέντρωση εξουσίας σε λίγα πρόσωπα, την ώρα που η χώρα βρίσκεται εν μέσω έντονων γεωπολιτικών πιέσεων.