Παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για πρόοδο στις διαπραγματεύσεις, η πραγματικότητα στο πεδίο δείχνει ότι η σύγκρουση με το Ιράν εισέρχεται σε μια φάση μακροχρόνιας αναμέτρησης. Η ανταλλαγή απαιτήσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης μοιάζει περισσότερο με κατάθεση ανέφικτων τελεσιγράφων παρά με ειλικρινή διάλογο.
Ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος ζητά την πλήρη συνθηκολόγηση του Ιράν —απαιτώντας τη διάλυση του πυρηνικού και βαλλιστικού του προγράμματος— η Τεχεράνη απαντά με όρους που περιλαμβάνουν πολεμικές αποζημιώσεις και, κυρίως, τη διεθνή αναγνώριση της κυριαρχίας της πάνω στο στρατηγικό πέρασμα του Ορμούζ.
Η ανάλυση του Marc Champion για το Bloomberg αποκαλύπτει μια θεμελιώδη παρερμηνεία της αμερικανικής στρατηγικής: η υπερβολική εμπιστοσύνη στην αεροπορική υπεροχή απέτυχε να κάμψει τη θέληση ενός εχθρού που πλέον παίζει το χαρτί της ασύμμετρης ισχύος. Το Ιράν, έχοντας υποστεί σοβαρά πλήγματα στις συμβατικές του δυνάμεις και την ηγεσία του, ανακάλυψε στα Στενά του Ορμούζ ένα «γεωπολιτικό όπλο» ισχυρότερο από κάθε πυρηνικό οπλοστάσιο. Μετατρέποντας το πέρασμα σε μόνιμη πηγή εσόδων μέσω της επιβολής «διοδίων» στο 25% του παγκόσμιου πετρελαίου, η Τεχεράνη βρίσκει μια απρόσμενη διέξοδο οικονομικής επιβίωσης.
Αυτή η εξέλιξη υπονομεύει έναν από τους πυλώνες της αμερικανικής ισχύος: την εγγύηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Η προσπάθεια του ιρανικού κοινοβουλίου να κατοχυρώσει νομικά τον έλεγχο των Στενών εν μέσω πολέμου καθιστά την κλιμάκωση σχεδόν βέβαιη. Για τον Τραμπ, οποιαδήποτε υποχώρηση στο ζήτημα των Στενών θα ισοδυναμούσε με στρατηγική ήττα, ενώ για το ιρανικό καθεστώς, ο έλεγχος της ροής της παγκόσμιας ενέργειας αποτελεί το μοναδικό χαρτί που του επιτρέπει να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, παρά τις εσωτερικές του αδυναμίες.
Η σύγκρουση δεν αφορά πλέον μόνο τη στρατιωτική επικράτηση, αλλά το ποιος θα ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού σε ένα σημείο-κλειδί για την παγκόσμια οικονομία, αξίας άνω των 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε εμπορεύματα ετησίως. Όσο και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους, ο δρόμος προς την ειρήνη παραμένει κλειστός, με τον κίνδυνο μιας χερσαίας εμπλοκής να παραμονεύει καθώς οι ΗΠΑ ενισχύουν τις δυνάμεις τους στον Κόλπο.