Τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων, το τοπίο στην αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ιράν παραμένει θολό, με την έννοια της «νίκης» να επαναπροσδιορίζεται ριζικά και για τις δύο πλευρές.
Σύμφωνα με αναλυτές, η στρατιωτική υπεροχή της Ουάσιγκτον, αν και δεδομένη σε τεχνικό επίπεδο με πλήγματα σε χιλιάδες στόχους, αδυνατεί μέχρι στιγμής να μεταφραστεί σε στρατηγικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, για την Τεχεράνη, το κατώφλι της επιτυχίας είναι πολύ χαμηλότερο: η απλή επιβίωση του συστήματός της έναντι μιας υπερδύναμης συνιστά από μόνη της μια μορφή θριάμβου.
Η αρχική αμερικανική ατζέντα, που περιλάμβανε από αλλαγή καθεστώτος μέχρι πλήρη εξάρθρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στην πραγματικότητα ενός «βαθέος κράτους» με εκατομμύρια γραφειοκράτες που ταυτίζουν την ύπαρξή τους με τη συνέχεια του καθεστώτος. Εάν επιτευχθεί εκεχειρία σήμερα, το Ιράν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι νίκησε, καθώς παρέμεινε όρθιο παρά το βαρύ τίμημα.
Μάλιστα, η επόμενη μέρα ενδέχεται να βρει την Τεχεράνη πιο αποφασισμένη από ποτέ να εγκαταλείψει την πολιτική του «πυρηνικού ουδού» και να προχωρήσει στην πλήρη απόκτηση πυρηνικών όπλων, θεωρώντας πλέον ότι η έλλειψη πυρηνικής αποτροπής ήταν ένα στρατηγικό σφάλμα που την άφησε ευάλωτη στην τρέχουσα επίθεση.
Ταυτόχρονα, ο πόλεμος αυτός κλονίζει τα θεμέλια της ασφάλειας στον Αραβικό Κόλπο. Η Τεχεράνη κατάφερε να «παγκοσμιοποιήσει» το κόστος της σύγκρουσης, μεταφέροντας μεγάλο μέρος του βάρους στις γειτονικές χώρες. Αυτό αναγκάζει τα κράτη του Κόλπου να αμφισβητήσουν το παραδοσιακό μοντέλο «αγοράς ασφάλειας» από τη Δύση, καθώς οι εξωγενείς μηχανισμοί προστασίας αποδείχθηκαν ανεπαρκείς σε μια στιγμή αληθινής κρίσης.
Τελικά, η έκβαση του πολέμου φαίνεται πως θα κριθεί όχι από όσα πέτυχαν οι αντιμαχόμενοι στο πεδίο της μάχης, αλλά από τους στρατηγικούς στόχους που απέτυχαν να εκπληρώσουν.