Εκμεταλλευόμενη την αδράνεια και τα θεσμικά κενά της Ευρώπης, η τουρκική Baykar επιχειρεί μια στρατηγική «έφοδο» στα ενδοσώκαστρα της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, μετατρέποντας την Άγκυρα από ταραχοποιό της περιοχής σε ρυθμιστή της ευρωπαϊκής παραγωγής.
Μέσω της Ιταλίας και της εξαγοράς της Piaggio Aerospace, το καθεστώς Ερντογάν καταφέρνει να παρακάμψει τους διεθνείς περιορισμούς και να εισχωρήσει στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., αποκτώντας πρόσβαση σε τεχνογνωσία και πιστοποιήσεις που μέχρι πρότινος του ήταν απαγορευμένες.
Η στρατηγική της Άγκυρας είναι σαφής: χρησιμοποιεί τη «βιομηχανική διπλωματία» ως δούρειο ίππο για να ακυρώσει την απομόνωσή της. Ενώ η Τουρκία παραμένει ένας αναξιόπιστος σύμμαχος με ανοιχτούς διαύλους προς τη Ρωσία, εισέρχεται «από το παράθυρο» σε κρίσιμα ευρωπαϊκά προγράμματα, εκμεταλλευόμενη την οικονομική δίψα ευρωπαϊκών κολοσσών όπως η Leonardo.
Τα χαμηλού κόστους drones αυτοκτονίας της Baykar δεν στοχεύουν πλέον μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην πλήρη εξάρτηση των ευρωπαϊκών επιτελείων από την τουρκική τεχνολογία κορεσμού.
Αυτή η εξέλιξη συνιστά μια ωμή πρόκληση για την ελληνική ασφάλεια και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η τουρκική πολεμική μηχανή δεν αποτελεί πλέον απλώς μια εξωτερική απειλή, αλλά ένα «εσωτερικό» κομμάτι του ευρωπαϊκού αμυντικού οικοσυστήματος, υποσκάπτοντας κάθε έννοια συμμαχικής αλληλεγγύης. Η Δύση φαίνεται να παραδίδει τα κλειδιά της στρατηγικής της αυτονομίας σε έναν παίκτη που αποδεδειγμένα χρησιμοποιεί την ισχύ του για να εκβιάζει και να αναθεωρεί τα σύνορα.