Καθώς η σύγκρουση στο Ιράν εισέρχεται στην 6η εβδομάδα της, ο αρχικός επιχειρησιακός σχεδιασμός δίνει τη θέση του σε μια σκληρή πραγματικότητα αμοιβαίας φθοράς. Η 37η ημέρα του πολέμου βρίσκει το Ιράν να επιδεικνύει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, έχοντας ενεργοποιήσει ένα πολυεπίπεδο αμυντικό πλέγμα με αντιπλοϊκούς πυραύλους, drones και ναρκοθετήσεις.
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στον Κόλπο αντιμετωπίζουν την εξάντληση κρίσιμων πόρων, όπως τα βλήματα αεράμυνας, και την επιχειρησιακή κόπωση των δυνάμεών τους.
Οι Τέσσερις Στρατιωτικές Επιλογές της Ουάσινγκτον
Η ανάλυση των διαθέσιμων στρατηγικών επιλογών για τις ΗΠΑ αναδεικνύει το υψηλό ρίσκο κάθε κίνησης:
Ελεγχόμενη Απεμπλοκή: Η πρόθεση του Προέδρου Τραμπ για αποχώρηση εντός 2-3 εβδομάδων δεν αποτελεί πλέον μια «καθαρή νίκη», αλλά μια δύσκολη επικοινωνιακά αποδέσμευση. Απαιτεί τη συνεχή παρουσία ισχυρής αεροναυτικής ισχύος για την προστασία των υποδομών του Κόλπου, ενώ ενέχει τον κίνδυνο να εκληφθεί ως υποχώρηση.
Κατάληψη Νησιών Χαμηλού Ρίσκου: Η κατάληψη των νησιών Αμπού Μούσα και Τουνμπ είναι επιχειρησιακά εφικτή, αλλά η διατήρησή τους υπό τη διαρκή απειλή ιρανικών πυραύλων περιορίζει την αξία τους. Θα χρησίμευαν κυρίως ως διαπραγματευτικά χαρτιά παρά ως στρατηγικά προγεφυρώματα.
Επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ: Η κατάληψη των νησιών Κεσμ και Λαράκ στο βόρειο τμήμα των Στενών θεωρείται η πλέον επικίνδυνη επιλογή. Η οργανωμένη άμυνα του Ιράν καθιστά τις πιθανές απώλειες απαγορευτικές, ενώ ο κίνδυνος στρατηγικής παγίδευσης σε έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο είναι μέγιστος.
Πλήγμα στον Ενεργειακό Κόμβο Κχαρκ: Η κατάληψη της νήσου Κχαρκ θα έπληττε καίρια την ιρανική οικονομία, όμως οι μεγάλες απαιτήσεις σε δυνάμεις πεζοναυτών και οι υψηλές απώλειες την καθιστούν μια εξαιρετικά δυσχερή επιχείρηση.
Το δίλημμα της εξόδου
Συμπερασματικά, η στρατηγική των ΗΠΑ μετατοπίζεται από την ελπίδα για ταχεία επικράτηση στη διαχείριση μιας σύγκρουσης με αβέβαιη έκβαση. Οι μεγάλες χερσαίες ή αμφίβιες επιχειρήσεις ενέχουν ρίσκα που υπερβαίνουν τα προσδοκώμενα οφέλη. Το κεντρικό δίλημμα για τον Λευκό Οίκο είναι πλέον η αποφυγή ενός παρατεταμένου πολέμου υψηλού κόστους, αναδεικνύοντας τη διαχείριση της εξόδου ως το κρισιμότερο στοίχημα αυτής της φάσης.