Η στρατιωτική σύγκρουση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, που διανύει πλέον την έκτη εβδομάδα της, δεν αποτελεί απλώς μια τοπική γεωπολιτική κρίση, αλλά την απαρχή μιας αναπόφευκτης παγκόσμιας ενεργειακής κατάρρευσης.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Clyde Russel στο Reuters, αποτελεί επικίνδυνη αυταπάτη η πεποίθηση οποιασδήποτε χώρας ότι μπορεί να βγει «νικήτρια» από αυτή τη σύρραξη.
Ακόμη και στην περίπτωση που επιτευχθεί άμεση κατάπαυση του πυρός και αποκατασταθεί η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, η ζημιά στην παγκόσμια οικονομία θεωρείται ήδη δεδομένη, καθώς ο κόσμος καλείται να διαχειριστεί την απώλεια του 10% της ημερήσιας ζήτησης πετρελαίου.
Ο Russel επισημαίνει ότι η διεθνής κοινότητα εθελοτυφλεί απέναντι σε τέσσερα κρίσιμα σημεία. Πρώτον, το άνοιγμα των Στενών δεν θα θεραπεύσει αυτόματα τις βαθιές διαταραχές στον εφοδιασμό καυσίμων.
Δεύτερον, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ενεργεί χωρίς πλήρη επίγνωση των οικονομικών επιπτώσεων στους συμμάχους της, με τον Αμερικανό πρόεδρο να εκτοξεύει απειλές για «κόλαση» πυρός την ώρα που εμφανίζεται σε επικοινωνιακές εκδηλώσεις με πασχαλινές μασκότ, μια εικόνα που ο αναλυτής χαρακτηρίζει ως το απόλυτο σύμβολο της τρέχουσας παραφροσύνης.
Τρίτον, η κρίση δεν αφορά πλέον μόνο τις τιμές του αργού πετρελαίου, αλλά εξελίσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τα διυλισμένα προϊόντα, όπως τα καύσιμα αεροσκαφών, των οποίων οι τιμές έχουν ήδη υπερδιπλασιαστεί. Τέλος, οι εθνικιστικές πολιτικές αυτοπροστασίας, όπως η διακοπή εξαγωγών από την Κίνα, θα αποδειχθούν αναποτελεσματικές, καθώς η κατάρρευση των γειτονικών οικονομιών θα πλήξει αναπόφευκτα και τις δικές τους βιομηχανίες.
Ο πρόεδρος Τραμπ βρίσκεται πλέον μπροστά σε τρία πιθανά σενάρια: να αποχωρήσει από το χάος που δημιούργησε παρουσιάζοντάς το ως νίκη, να οδηγήσει τη σύγκρουση σε ολοκληρωτικό πόλεμο με ανυπολόγιστες καταστροφές στις ενεργειακές υποδομές του Κόλπου, ή να αποδεχθεί μια εκεχειρία με όρους που πιθανότατα θα ευνοούν το Ιράν περισσότερο από ό,τι πριν την έναρξη των εχθροπραξιών. Αν και η τρίτη επιλογή είναι η λιγότερο επώδυνη οικονομικά, παραμένει η λιγότερο πιθανή λόγω της ακραίας ρητορικής των δύο πλευρών.
Οι πραγματικές επιπτώσεις της κρίσης αναμένεται να γίνουν αισθητές με δραματικό τρόπο τον Μάιο, όταν τα αποθέματα των διυλιστηρίων στην Ασία θα αρχίσουν να εξαντλούνται.
Το δεύτερο εξάμηνο του έτους προμηνύεται εφιαλτικό, με τις δευτερογενείς επιπτώσεις —όπως ο εκρηκτικός πληθωρισμός, η μείωση του παγκόσμιου εμπορίου, οι μαζικές απολύσεις και οι κοινωνικές αναταραχές— να πλήττουν αρχικά τις φτωχότερες χώρες της Ασίας και της Αφρικής και στη συνέχεια το σύνολο του πλανήτη, σε μια κρίση προσφοράς που ξεπερνά σε επικινδυνότητα ακόμα και την περίοδο της πανδημίας.