Το δόγμα της απόλυτης ισχύος και του εξαναγκασμού που πρεσβεύει ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να προσκρούει σε σημαντικά αδιέξοδα, καθώς η στρατηγική της διαρκούς κλιμάκωσης δοκιμάζεται πλέον σκληρά τόσο στο πεδίο των μαχών όσο και στην πολιτική σκηνή.
Η πεποίθηση του Αμερικανού προέδρου ότι η εξουσία του είναι απεριόριστη και η ηθική του ο μόνος φραγμός, έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα που αποκαλύπτει τα όρια της αμερικανικής επιρροής.
Στο μέτωπο του Ιράν, ο Τραμπ βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια «παγίδα» ισχύος. Παρά τις πρωτοφανείς επιθέσεις στις υποδομές της Τεχεράνης, η άρνηση της ιρανικής ηγεσίας να υποταχθεί υποχρεώνει την Ουάσιγκτον να επιλέξει ανάμεσα στην περαιτέρω αιματηρή κλιμάκωση ή σε μια υποχώρηση που θα έπληττε το κύρος του προέδρου.
Η απόφαση για ναυτικό αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ αποτελεί μια απέλπιδα προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού του αντιπάλου, η οποία όμως απειλεί να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία και να προκαλέσει πληθωριστικό σοκ εντός των ΗΠΑ, ακριβώς πριν τις ενδιάμεσες εκλογές.
Ταυτόχρονα, το διεθνές δίκτυο συμμάχων του Τραμπ δέχεται σοβαρά πλήγματα. Η αποτυχία του να σύρει το ΝΑΤΟ στον πόλεμο με το Ιράν και, κυρίως, η ιστορική εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, στερούν από το κίνημα MAGA το ευρωπαϊκό του πρότυπο. Η πτώση του Όρμπαν στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα ότι η «λατρεία του ισχυρού ηγέτη» δεν είναι άτρωτη απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια και τη φθορά της εξουσίας.
Στο εσωτερικό μέτωπο, τα συνταγματικά αναχώματα και η κοινή γνώμη φαίνεται να θέτουν φραγμούς στις πιο ακραίες παρορμήσεις του. Η υποχώρηση στο ζήτημα των μαζικών απελάσεων και οι αποτυχίες στη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης δείχνουν ότι η «σιδηρά» του πυγμή εμφανίζει ρωγμές. Καθώς το Ιράν αμφισβητεί το «μεγαλείο» του και οι σύμμαχοί του χάνουν έδαφος, ο Τραμπ καλείται πλέον να αποδείξει αν η εξουσία του παραμένει πραγματική ή αν η δεύτερη θητεία του οδηγείται σε μια αναπόφευκτη φθορά.