Ένα κρίσιμο ερώτημα πλανάται πάνω από την Τεχεράνη μετά τα αμερικανοϊσραηλινικά πλήγματα: ποιος διοικεί πραγματικά τη χώρα;
Παρόλο που ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ διαδέχθηκε τον πατέρα του, Αλί Χαμενεΐ, μετά τη δολοφονία του τελευταίου στις 28 Φεβρουαρίου, η εξουσία του μοιάζει περισσότερο θεωρητική παρά έμπρακτη.
Ο «αόρατος» ηγέτης και οι φήμες για τραυματισμό
Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με την απουσία του να τροφοδοτεί σενάρια για την κατάσταση της υγείας του. Πληροφορίες διεθνών μέσων ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ τραυματίστηκε σοβαρά κατά τις αρχικές επιθέσεις, φέροντας τραύματα ακόμη και στο πρόσωπο που καθιστούν δύσκολη την ομιλία του.
Σε ένα σύστημα όπου ο ηγέτης παραδοσιακά κυβερνά μέσω συμβολισμών και δημόσιων παρεμβάσεων, αυτή η «σιωπή» δημιουργεί ένα πρωτοφανές κενό εξουσίας.
Διπλωματία υπό αμφισβήτηση
Στο διπλωματικό πεδίο, η εικόνα είναι εξίσου συγκεχυμένη. Ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, και ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν εκπροσωπούν τυπικά τη χώρα, η επιρροή τους δείχνει περιορισμένη.
Η πρόσφατη αναδίπλωση της Τεχεράνης για το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ αποκάλυψε το χάσμα μεταξύ της διπλωματικής οδού και των στρατιωτικών αποφάσεων, οι οποίες φαίνεται να λαμβάνονται αποκλειστικά από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC).
Ο ρόλος-κλειδί του Γκαλιμπάφ
Μέσα σε αυτό το κλίμα ασάφειας, ο Πρόεδρος της Βουλής, Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, αναδεικνύεται σε κεντρικό πρόσωπο. Ως πρώην διοικητής των Φρουρών, επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ σκληροπυρηνικών και ρεαλιστών, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες στις διαπραγματεύσεις, χωρίς ωστόσο να διαθέτει την απόλυτη εξουσιοδότηση για τη λήψη τελικών αποφάσεων.
Συνοχή ή εικόνα υπό κατάρρευση;
Παρά τα επίσημα μηνύματα περί ενότητας που στέλνονται στους πολίτες, η ηγεσία του Ιράν εμφανίζεται κατακερματισμένη. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη κάνει λόγο για μια «διχασμένη» ηγεσία, απαιτώντας μια ενιαία πρόταση από την Τεχεράνη.
Το σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας δείχνει να «κρατά τη γραμμή» και να αποφεύγει την αποσταθεροποίηση, όμως η δυσκολία του να μετατρέψει τα μέσα πίεσης που διαθέτει σε μια ξεκάθαρη στρατηγική υποδηλώνει μια βαθιά εσωτερική κρίση συντονισμού.