Ο Λίβανος εισέρχεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη πολιτική φάση, καθώς η μετάβαση από τον ανοιχτό πόλεμο με το Ισραήλ σε μια προσωρινή εκεχειρία υπό την άμεση εποπτεία των ΗΠΑ ανακινεί βαθιά εσωτερικά και περιφερειακά ζητήματα.
Παρά την παύση των μεγάλων επιχειρήσεων, το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί στην «επόμενη μέρα», με την Ουάσιγκτον να πιέζει για τη μετατροπή της εκεχειρίας σε μια μόνιμη διαπραγματευτική οδό που θα εξετάζει το μέλλον του οπλισμού της Χεζμπολάχ και την οριοθέτηση των συνόρων.
Το ρήγμα με τη Χεζμπολάχ και η σκιά του 1955
Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να παρατείνει την εκεχειρία κατά τρεις εβδομάδες προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Χεζμπολάχ. Ο Μοχαμάντ Ραάντ, εκπρόσωπος της οργάνωσης, απέρριψε τη διευθέτηση, χαρακτηρίζοντάς την «δόλια εξαπάτηση» που επιτρέπει στο Ισραήλ να συνεχίζει επιλεκτικά πλήγματα εντός του Λιβάνου.
Η οργάνωση κατηγορεί τη λιβανέζικη ηγεσία για συνταγματική εκτροπή, υποστηρίζοντας ότι οι απευθείας συνομιλίες με το Τελ Αβίβ παραβιάζουν τον θεμελιώδη νόμο περί μποϊκοτάζ του 1955, ο οποίος ποινικοποιεί κάθε επαφή με το «σιωνιστικό εχθρό».
Το σενάριο συνάντησης Αούν - Νετανιάχου
Η πρόταση του Τραμπ για μια ενδεχόμενη συνάντηση του Λιβανέζου Προέδρου Ζοζέφ Αούν με τον Μπένιαμιν Νετανιάχου λειτούργησε ως πολιτικός «πυροκροτητής».
Παρά τις διαψεύσεις του Αούν ότι εξέτασε ποτέ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η ίδια η ιδέα προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Η λιβανέζικη ηγεσία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη για τερματισμό των εχθροπραξιών και στην αποφυγή μιας μονομερούς εξομάλυνσης, η οποία θα την έθετε εκτός του αραβικού πλαισίου.
Η παρέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και ο ρόλος του Μπέρι
Η στάση του Ριάντ παραμένει καθοριστική: η Σαουδική Αραβία ξεκαθάρισε ότι στηρίζει τη διακοπή του πολέμου, αλλά αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μονομερή εξομάλυνση που δεν εντάσσεται στην Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία του 2002.
Αυτή η πίεση ανάγκασε τη Βηρυτό να αναδιπλωθεί. Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Βουλής, Ναμπίχ Μπέρι, αναλαμβάνει ρόλο «κλειδί», συνδέοντας το ζήτημα του οπλισμού της Χεζμπολάχ με την πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας του Ταΐφ και τον συνολικό διαμοιρασμό της εξουσίας στον Λίβανο.
Ένα διχασμένο εσωτερικό μέτωπο
Η χώρα εμφανίζεται πλέον χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα. Από τη μία πλευρά, δυνάμεις που βλέπουν την τρέχουσα συγκυρία ως ευκαιρία για την ενίσχυση της κρατικής αυθεντίας και τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ.
Από την άλλη, όσοι θεωρούν ότι οι διαπραγματεύσεις αποτελούν εργαλείο επιβολής μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας που απειλεί την εθνική κυριαρχία.
Η επόμενη φάση θα δείξει αν η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει σε σταθερότητα ή αν θα ανοίξει ένα νέο, εσωτερικό μέτωπο σύγκρουσης μέσα στον ίδιο τον Λίβανο.