Η Τουρκία επιχειρεί το τελευταίο διάστημα να αναβαθμίσει τον γεωπολιτικό της ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, προσφέροντας υπηρεσίες διαμεσολάβησης μεταξύ των ΗΠΑ και της Χεζμπολάχ, παράλληλα με τις προσπάθειες προσέγγισης Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.
Η επιμονή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να τοποθετηθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων πηγάζει από την έντονη δυσαρέσκεια της Άγκυρας που παρέμεινε στο περιθώριο κατά τη διάρκεια των πρόσφατων στρατιωτικών πληγμάτων. Η τουρκική στρατηγική εστιάζει πλέον στην ανάσχεση των ισραηλινών επιτυχιών, επιδιώκοντας ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τον Λίβανο, ακολουθώντας το μοντέλο της Γάζας.
Στο παλαιστινιακό μέτωπο, ο Ερντογάν κατάφερε να εξασφαλίσει ρόλο συνομιλητή μέσω του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αξιοποίησε την επιρροή της Τουρκίας και του Κατάρ πάνω στη Χαμάς.
Ωστόσο, αυτή η εμπλοκή λειτούργησε ως όχημα για τη νομιμοποίηση της μακροπρόθεσμης παρουσίας των «προστατών» της Χαμάς στη Γάζα, με στόχο την επιβίωση της οργάνωσης ως κυρίαρχης δύναμης. Τώρα, η Άγκυρα επιχειρεί να επαναλάβει το ίδιο σενάριο στον Λίβανο, επιδιώκοντας να περιορίσει την ελευθερία δράσης του Ισραήλ και να διασφαλίσει τη συνέχεια της κυριαρχίας της Χεζμπολάχ.
Η τουρκική υποστήριξη προς το ιρανικό δίκτυο και τη Χεζμπολάχ δεν περιορίζεται σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται σε μια συστηματική οικονομική και υλικοτεχνική συνδρομή.
Έρευνες αποκαλύπτουν ότι η Τουρκία επέτρεψε τη χρήση του εναέριου χώρου της για πτήσεις μεταφοράς οπλισμού και προσωπικού της δύναμης Quds, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως κόμβος για το ξέπλυμα χρήματος και τη διακίνηση χρυσού. Μέσω ενός περίπλοκου δικτύου που περιλάμβανε ακόμα και τη Βενεζουέλα, το ιρανικό πετρέλαιο μετατρεπόταν σε ρευστότητα για τη Χεζμπολάχ στην τουρκική μαύρη αγορά, παρακάμπτοντας τις αμερικανικές κυρώσεις.
Παρά τον παραδοσιακό τους ανταγωνισμό, Ιράν και Τουρκία συνεργάζονται στενά με κοινό στόχο την αποδυνάμωση του Ισραήλ και των Κούρδων. Η Άγκυρα τρέμει το ενδεχόμενο μιας αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη που θα ήταν φιλοδυτική, καθώς φοβάται το χάος και τη μαζική ροή προσφύγων. Υπό αυτό το πρίσμα, η ενίσχυση της περιφερειακής ισχύος του Ισραήλ και η στενή του συμμαχία με τις ΗΠΑ αντιμετωπίζονται ως απειλή.
Για την ισραηλινή ηγεσία, η τουρκική εμπλοκή στις συνομιλίες για τον Λίβανο αποτελεί «κόκκινη γραμμή», καθώς η Άγκυρα δεν θεωρείται ουδέτερος μεσολαβητής, αλλά ένας ενεργός παίκτης που εργάζεται για την ανασυγκρότηση της τρομοκρατικής υποδομής της περιοχής.