Η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στο Ερεβάν σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή για τον Νότιο Καύκασο, ανατρέποντας τις ισορροπίες σε μια περιοχή που το Κρεμλίνο θεωρούσε για δεκαετίες ως την αποκλειστική γεωπολιτική του επιρροή.
Η παρουσία του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, η πρώτη μετά το 2012, συνοδεύτηκε από την υπογραφή μιας Χάρτας Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης με τον Αρμένιο ομόλογό του, Αραράτ Μιρζογιάν, καθώς και από την επικύρωση του σχεδίου για τη «Διαδρομή Τραμπ για τη Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» (TRIPP).
Ο συγκεκριμένος εμπορικός διάδρομος, που θα συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με τον θύλακα του Ναχιτσεβάν μέσω της νότιας Αρμενίας, ανατρέπει πλήρως τους σχεδιασμούς της Μόσχας. Ενώ η Ρωσία πίεζε για τον δικό της «διάδρομο του Μεγκρί» ζητώντας τον έλεγχο των συνόρων από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες (FSB), το αμερικανικό σχέδιο κατοχυρώνει την αρμενική κυριαρχία.
Μάλιστα, η απόφαση του Ερεβάν να παραχωρήσει τις σχετικές υποδομές για 49 χρόνια σε αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία δείχνει την πρόθεσή του να θωρακίσει μακροπρόθεσμα τις δυτικές του επιλογές.
Η παρέμβαση της Ουάσιγκτον πραγματοποιήθηκε σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη περίοδο, μόλις δύο εβδομάδες πριν από τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου, όπου η μεταρρυθμιστική κυβέρνηση του Νικόλ Πασινιάν αντιμετωπίζει έντονη πίεση από φιλορωσικές δυνάμεις.
Το Κρεμλίνο έχει εξαπολύσει έναν ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο, απειλώντας με αυξήσεις στο φυσικό αέριο και επιβάλλοντας ξαφνικούς υγειονομικούς αποκλεισμούς σε αρμενικά προϊόντα, με προφανή στόχο να επηρεάσει το εκλογικό σώμα.
Οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν διαρρηχθεί οριστικά, ειδικά μετά το πάγωμα της συμμετοχής της Αρμενίας στον ρωσικό αμυντικό οργανισμό CSTO, τις ανοιχτές απειλές του Βλαντιμίρ Πούτιν για οικονομικό απομονωτισμό, αλλά και την πρόσφατη, προκλητική για τη Μόσχα, εμφάνιση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε ευρωπαϊκή σύνοδο στο Ερεβάν.
Σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η Ουάσιγκτον επέλεξε μια στρατηγική καθαρού ρεαλισμού. Ο Μάρκο Ρούμπιο απέφυγε τις γενικόλογες αναφορές περί δημοκρατίας και δεν επέλεξε να εντάξει την Αρμενία σε ένα αμιγώς ευρωπαϊκό πλαίσιο, επικεντρωνόμενος αποκλειστικά σε χειροπιαστές οικονομικές και αμυντικές συμφωνίες.
Με την τακτική αυτή, οι ΗΠΑ κράτησαν τον εαυτό τους στο επίκεντρο των εξελίξεων, ενώ ταυτόχρονα στέρησαν από τη Μόσχα το επιχείρημα ότι υποκινεί μια «έγχρωμη επανάσταση» για να παρέμβει στις επερχόμενες εκλογές.