Έφυγε από τη ζωή ο γνωστός και αγαπημένος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησε με ανάρτησή του στο Facebook ο συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης.
Ο Χρήστος Πολίτης υπήρξε πρωταγωνιστής και στα τρία βασικά πεδία της υποκριτικής τέχνης. Στο θέατρο εργάστηκε αδιάλειπτα από τη θεατρική περίοδο 1966–1967 έως το 1997–1998, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές. Στον κινηματογράφο δραστηριοποιήθηκε κυρίως από το 1968 έως το 1974, λαμβάνοντας μέρος σε 18 ταινίες, ενώ στην τηλεόραση εμφανίστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε οκτώ τηλεοπτικές σειρές.
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1968, με μικρό ρόλο στην ταινία Λεωφόρος του μίσους του Νίκου Φώσκολου. Το 1969 ακολούθησε ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών και Το κορίτσι του 17, για την οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια συνεργάστηκε στενά με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις.
Ύστερα από πολυετή αποχή από τον κινηματογράφο, επανεμφανίστηκε το 2022, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του το 1973 στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Ακολούθησαν συμμετοχές σε γνωστές παραγωγές, όπως η Βασίλισσα Αμαλία (1975), όπου συμπρωταγωνίστησε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, καθώς και η σειρά Αφροδίτη (1977) με τη Νόρα Βαλσάμη.
Κατά τη δεκαετία του 1980 είχε περιορισμένες τηλεοπτικές εμφανίσεις, ωστόσο το 1991 επέστρεψε δυναμικά στη μικρή οθόνη με τη σειρά Η λάμψη του Νίκου Φώσκολου. Ο ρόλος του «Γιάγκου Δράκου», τον οποίο ερμήνευσε επί 14 συνεχόμενα χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005, τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού και αποτέλεσε μία από τις τελευταίες μεγάλες καλλιτεχνικές του παρουσίες.
Ο Χρήστος Πολίτης ανήκει πλέον στη γενιά εκείνων των ηθοποιών που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, αφήνοντας πίσω τους έργο που θα συνεχίσει να συνοδεύει τη συλλογική μνήμη.