Η Ευρώπη εξαρτάται διαχρονικά από τη λεγόμενη πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ, η οποία συνίσταται τόσο στην παρουσία αμερικανικών όπλων στην ήπειρο όσο και στη ρήτρα συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ.
Στο διπλωματικό επίπεδο, οι περιφερειακές ισορροπίες παραμένουν ρευστές. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ δεν θεωρείται ότι εξουδετέρωσαν την ιρανική απειλή, ενώ μακροπρόθεσμα η ενίσχυση σουνιτικών δυνάμεων ή ακόμη και πιθανή πυρηνικοποίησή τους θα μπορούσε να δημιουργήσει νέα στρατηγικά διλήμματα για το Ισραήλ.
Η εθνική κυριαρχία για την απόφαση χρήσης πυρηνικών όπλων παραμένει απόλυτη, αλλά «κάθε αντίπαλος που απειλεί ζωτικά συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου ή της Γαλλίας μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με την ισχύ των πυρηνικών δυνάμεων των δυο χωρών», ανέφεραν το Λονδίνο και το Παρίσι.
