Επικαλούμενοι τη ρητορική περί «Μεγαλύτερης Τουρκίας», το Εθνικό Σύμφωνο (Misak-ı Milli) και την οθωμανική κληρονομιά, οι σχεδιασμοί της Άγκυρας στοχεύουν στην πολιτική κηδεμονία των κουρδικών πληθυσμών σε Ιράκ και Συρία.
Η άρνηση της κυβέρνησης να αποδεχθεί την κουρδική ταυτότητα ως αναπόσπαστο κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας κινδυνεύει να οδηγήσει σε απώλεια μιας ακόμη ιστορικής ευκαιρίας για ειρήνη, αφήνοντας ανοιχτό το βαθύτερο και πιο αιματηρό εσωτερικό ζήτημα της σύγχρονης Τουρκίας.
