Ενώ η παγκόσμια προσοχή παραμένει επικεντρωμένη στην αποτροπή της ιρανικής απειλής, το Ισραήλ καλείται να αντιμετωπίσει μια νέα, πιο σύνθετη πρόκληση: τη διαμόρφωση ενός σουνιτικού μετώπου υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας.
Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Mida και βασίζεται σε έρευνα του Ινστιτούτου Gatestone, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εργάζεται συστηματικά για τη δημιουργία ενός «Σουνιτικού δακτυλίου» γύρω από το Ισραήλ, ο οποίος, αν και παρουσιάζεται ως εναλλακτική στο Ιράν, στην πραγματικότητα επιδιώκει να περιορίσει τη στρατηγική ελευθερία κινήσεων του εβραϊκού κράτους.
Η «διπλωματία της γοητείας» του Ερντογάν ως εργαλείο ηγεμονίας
Η έκθεση κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις κινήσεις της Άγκυρας, η οποία από το 2022 προσπαθεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο. Οι συναντήσεις του Ερντογάν με τον Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας και τον Βασιλιά της Ιορδανίας θεωρούνται μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για την επιβολή της Τουρκίας ως ηγετικής δύναμης των Σουνιτών. Το Ισραήλ παρακολουθεί με σκεπτικισμό αυτή τη μεταστροφή, καθώς η Άγκυρα στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει τη θρησκευτική ατζέντα για να υπονομεύσει την ισραηλινή ασφάλεια.
Η ανησυχητική στρατιωτική σύμπλευση Τουρκίας - Αιγύπτου
Η μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας για τους Ισραηλινούς αναλυτές είναι η ραγδαία σύσφιξη των σχέσεων της Άγκυρας με το Κάιρο. Η υπογραφή αμυντικής συμφωνίας ύψους 350 εκατομμυρίων δολαρίων για κοινή παραγωγή όπλων και ανταλλαγή πληροφοριών αλλάζει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Θαλάσσιος αποκλεισμός: Η Αίγυπτος, ελέγχοντας τη Διώρυγα του Σουέζ, διαθέτει το «κλειδί» των ναυτιλιακών οδών που είναι απαραίτητες για την επιβίωση της ισραηλινής οικονομίας.
Στρατηγική πίεση: Μια συντονισμένη δράση Τουρκίας και Αιγύπτου θα μπορούσε να δημιουργήσει μια «λαβίδα» που θα πιέζει το Ισραήλ τόσο από τον βορρά όσο και από τον νότο, ελέγχοντας ζωτικές περιοχές ασφαλείας.
Η ανάγκη για αναθεώρηση της ισραηλινής στρατηγικής
Η ανάλυση καταλήγει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να επαναπαύεται στη συμφιλίωση με τις αραβικές χώρες (Συμφωνίες του Αβραάμ), όταν παλαιοί και νέοι παίκτες δημιουργούν συμμαχίες που δυνητικά στρέφονται κατά της εθνικής του κυριαρχίας. Η ανάδυση αυτού του νέου άξονα απαιτεί από το Τελ Αβίβ αυξημένη επαγρύπνηση, ενίσχυση των δικών της περιφερειακών συμμαχιών και στενή παρακολούθηση της μεταφοράς τουρκικής στρατιωτικής τεχνολογίας σε γειτονικές χώρες.