Ενώ η Τουρκία εμφανίζεται ανήμπορη να προστατεύσει τον εναέριο χώρο της χωρίς τη νατοϊκή συνδρομή, δεχόμενη για τέταρτη φορά ιρανικά πυραυλικά πλήγματα, η ηγεσία της Άγκυρας επιλέγει να διοχετεύσει τον εκνευρισμό της προς τη Λευκωσία και την Αθήνα.
Η προφανής αδυναμία της τουρκικής άμυνας να αναχαιτίσει αυτόνομα τους βαλλιστικούς πυραύλους έχει πυροδοτήσει μια έντονη παραφιλολογία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, που φτάνουν στο σημείο να «βλέπουν» πράκτορες της Μοσάντ πίσω από τις εκτοξεύσεις προκειμένου να δικαιολογήσουν το στρατηγικό τους αδιέξοδο.
Την ίδια στιγμή, η επιθετική ρητορική της Άγκυρας στρέφεται κατά της Κύπρου, με τα τουρκικά ΜΜΕ να στοχοποιούν τη νόμιμη και επιβεβλημένη συγκέντρωση ευρωπαϊκών δυνάμεων στην περιοχή.
Η παρουσία κορυφαίων ναυτικών μονάδων, όπως το γαλλικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle και οι βρετανικές δυνάμεις, προκαλεί προφανή πανικό στην Άγκυρα, η οποία βλέπει τα επεκτατικά της όνειρα στην Ανατολική Μεσόγειο να προσκρούουν σε μια ισχυρή δυτική συμμαχία που μετατρέπει την Κύπρο σε απόρθητο ευρωπαϊκό προπύργιο.
Παράλληλα, η τουρκική πλευρά επιχειρεί να παρουσιάσει τη στρατηγική ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως «εκμετάλλευση» της κρίσης, αδυνατώντας να αποδεχθεί ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θωρακίζονται αποτελεσματικά με υπερσύγχρονα μέσα, όπως οι φρεγάτες Belharra και τα μαχητικά F-16.
Η ενοχλημένη Άγκυρα παρακολουθεί με αμηχανία την Αθήνα να αξιοποιεί τη γεωπολιτική συγκυρία για να αναδείξει την ανάγκη αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων, την ώρα που η ίδια η Τουρκία προσπαθεί να αποποιηθεί τις ευθύνες της για την περιφερειακή αποσταθεροποίηση, βαφτίζοντας τις αποτυχίες της «ψυχολογικό πόλεμο».
Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της τουρκικής προπαγάνδας να αμφισβητήσει τη διεθνή κινητοποίηση, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Κύπρος αναβαθμίζεται σε κρίσιμο αμυντικό κόμβο της Ευρώπης, αφήνοντας την Τουρκία στο περιθώριο των εξελίξεων, να αναρωτιέται για τους στόχους των πυραύλων που η ίδια δεν μπορεί να αναχαιτίσει.