Η Άγκυρα, εγκλωβισμένη στις αντιφάσεις της, προσπαθεί να παίξει σε δύο ταμπλό: από τη μία να εμφανίζεται ως «κρίσιμος κρίκος» της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και από την άλλη να δρα ως «τοπικός χωροφύλακας» που επιβάλλει τη θέλησή του στην Κύπρο, υπονομεύοντας την περιφερειακή σταθερότητα που υποτίθεται ότι υπηρετεί.

Παρά το στρατηγικό ρίσκο, ο Νετανιάχου εμφανίζεται να υιοθετεί τη λογική «τώρα ή ποτέ». Επιδιώκοντας μια σύντομη και νικηφόρα σύγκρουση, ελπίζει να αλλάξει τον ρου των πολιτικών εξελίξεων.

Ακολούθησαν βεβαίως η συμφωνία του Μονάχου, η κατάληψη της Σουδητίας στην Τσεχοσλοβακία και ο διαμελισμός της, καθώς και η επίθεση στην Πολωνία, στις 1 Σεπτεμβρίου 1939, για ν’ αρχίσει επισήμως πλέον ο Β’ ΠΠ.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, τόνισε ότι «η ειρήνη δεν μπορεί να αποφασίζεται χωρίς τον ίδιο τον λαό» και προειδοποίησε ότι διαφορετικά πρόκειται για «αδικία με διπλωματικό μανδύα», ενώ χοροστάτησε στις 24 Φεβρουαρίου 2026, στη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων και στη συνέχεια τέλεσε Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των θυμάτων του πολέμου στην Ουκρανία.