Στις 28 Ιουλίου 1920 υπογράφτηκε η Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών στο ομώνυμο προάστιο των Παρισίων, μεταξύ των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Την ίδια εποχή, το καλοκαίρι του 1920, τα ελληνικά στρατεύματα που βρίσκονταν ήδη ένα χρόνοι στη Μικρά Ασία, σημείωναν σημαντικές επιτυχίες, με την απρόσκοπτη προέλασή τους ανατολικά και βόρεια του μετώπου και την κατάληψη της Φιλαδέλφειας, του Πανόρμου και της Προύσας, τον Ιούνιο του 1920, που ακολουθήθηκε, τον Ιούλιο του 1920, από την κατάληψη της Ανατολικής Θράκης.
Έτσι λοιπόν, λίγες μέρες μετά τους προαναφερθέντες θριάμβους των Ελληνικών όπλων «επί του πεδίου», η Ελλάδα κατήγαγε και έναν άλλον θρίαμβο, αυτή τη φορά στον διπλωματικό στίβο, που δεν ήταν άλλος από την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Σεβρών και τα αποτελέσματά της που αυτή είχε για τη χώρα μας, δυστυχώς προσωρινά, όπως αποδείχτηκε μετά από δύο μόλις χρόνια.
Η Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών συνιστούσε την πλέον επίσημη επικύρωση των ελληνικών διεκδικήσεων σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Πύλης, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σημαντικότερα οφέλη για την Ελλάδα ήταν η επέκταση των ηπειρωτικών συνόρων του κράτους μέχρι την Τσατάλτζα, με την προσάρτηση της Ανατολικής Θράκης, καθώς και η κυριαρχία στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, με την προσθήκη των νήσων Ίμβρου και Τενέδου. Επίσης, η περιοχή της Σμύρνης («Βιλαέτι της Σμύρνης»), αν και υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, περνούσε υπό ελληνική διοίκηση (με δυνατότητα εν συνεχεία προσαρτήσεώς της, μετά την πάροδο πενταετίας).
Το 1921, η αδυναμία εφαρμογής της συνθήκης διά της διπλωματικής οδού υποχρέωσε την Ελλάδα να καταφύγει στα όπλα, χωρίς πλέον τη στήριξη των μέχρι πρότινος συμμάχων της.
Η τραγική έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας, τον Αύγουστο του 1922, κατέστησε την «εύθραυστη» συνθήκη οριστικά ανενεργή και το πολυπόθητο όραμα της Μεγάλης Ελλάδας «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» ανεκπλήρωτο.