Καθώς η πολεμική αναμέτρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν συμπληρώνει έναν μήνα, η διεθνής κοινότητα στρέφει την προσοχή της όχι πλέον στην επικράτηση στο πεδίο, αλλά στη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής στρατηγικής εξόδου.
Η κρίση έχει λάβει διαστάσεις που απειλούν με μόνιμη αποσταθεροποίηση την περιοχή, αναγκάζοντας ακόμα και τους πιο σκληροπυρηνικούς δρώντες να αναλογιστούν το δυσβάσταχτο κόστος μιας περαιτέρω κλιμάκωσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη πρόταση της Τεχεράνης για τη σύσταση κοινής επιτροπής διερεύνησης των επιθέσεων σε υποδομές του Κόλπου, αν και αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό, αποτελεί ίσως το πρώτο δείγμα μιας τακτικής υποχώρησης που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την αποκλιμάκωση.
Τα κράτη του Κόλπου, έχοντας νωπή τη μνήμη των καταστροφικών συγκρούσεων του παρελθόντος, επιδεικνύουν αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή που θα μετέτρεπε την κρίση σε ολοκληρωτικό περιφερειακό πόλεμο. Η ανησυχία τους εντείνεται από την έλλειψη ξεκάθαρης στρατηγικής εκ μέρους της Ουάσινγκτον και την αίσθηση ότι ο πόλεμος εξυπηρετεί κυρίως τις επιδιώξεις της ισραηλινής ηγεσίας.
Η πρόσφατη απόφαση του Ισραήλ να πλήξει το κοίτασμα φυσικού αερίου Σάουθ Παρς, μια κίνηση με τεράστιο οικονομικό ρίσκο για όλη την περιοχή, υπογραμμίζει τον κίνδυνο να βρεθούν οι γειτονικές χώρες εκτεθειμένες σε μια σύγκρουση που δεν επέλεξαν, την ώρα που το Ισραήλ στρέφει πλέον το βλέμμα του και προς τον Λίβανο.
Η επίτευξη μιας κατάπαυσης του πυρός φαντάζει ως ο μόνος εφικτός βραχυπρόθεσμος στόχος, καθώς η ολοκληρωτική στρατιωτική νίκη μοιάζει απίθανη για οποιαδήποτε πλευρά. Μια τέτοια συμφωνία θα απαιτούσε μια σταδιακή προσέγγιση, ξεκινώντας από την παύση των χτυπημάτων σε ενεργειακές υποδομές και τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.
Για να διατηρηθεί η εκεχειρία, είναι απαραίτητο να διαμορφωθεί ένα πολιτικό αφήγημα που θα επιτρέπει σε όλα τα μέρη να ισχυριστούν ότι πέτυχαν τους στόχους τους.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα προβάλουν την υποβάθμιση των ιρανικών εξοπλισμών, ενώ το Ιράν θα εστιάσει στην επιβίωση του καθεστώτος του απέναντι στην εξωτερική πίεση, δημιουργώντας μια ισορροπία που, αν και εύθραυστη, θα μπορούσε να σταματήσει την αιματοχυσία.